ู้ใดรู้ดีกว่าเหล่าชั้นผู้ใหญ่คุนอู๋ว่าวิญญาณอสูรนั้นน่ากลัวเพียงใด เมื่อใดที่มันเสียสติ เมื่อนั้นคือหายนะ!แต่แล้ว…“อย่า!”
หยางเทียนชื่อที่เรียกสติกลับมาได้กลับตะโกนเสียงดัง “อย่าโจมตีมัน! ไม่เช่นนั้นมันจะเห็นพวกเราเป็นศัตรู และจะกลืนกินพวกเราทุกคนจนหมดแล้วจึงจากไป!”คำเตือนนี้ทำให้เหล่าชั้นผู้น้อยใหญ่กองทัพชางอู๋ตระหนกตกใจทว่าน่าเสียดาย…ปัง!สายฟ้าที่ผ่ากลางอากาศและเพลิงไฟสีม่วงที่ระเบิดออกก็ทำให้ผีเสื้อราตรีแดนนรกที่บินกลับมาด้วยความหวาดกลัวนั้น ตัวของมันระเบิดจนเกิดควันโขมงไปทั่ว!ในครานี้เอง… “ทำอย่างไรดี”วั่วปู้เหลยและปู่เย่าเหลียนถามหยางเทียนชื่อด้วยอาการขนหัวลุก พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่าไม่ควรโจมตีผีเสื้อราตรีแดนนรก พวกเขารู้เพียงว่าเจ้าตัวนี้น่ากลัวมาก แล้วตอนนี้ควรจบอย่างไรดีหยางเทียนชื่อเองก็ไม่รู้ ใบหน้าชราของเขาแสดงความหวาดกลัวมาก “หวังเพียงว่าการโจมตีของสำนักชางอู๋จะรุนแรงต่อมันมากพอจนมันไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว”“แล้วมันเป็นเช่นนั้นหรือไม่” ปู่เย่าเหลียนแทบจะสั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะอันที่จริงเขาสัมผัสได้ถึงความโมโหของผีเสื้อราตรีแดนนรกที่ควันลอยโขมงทั้งตัวแล้ว! ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าความหวังของประมุขสำนักสูงสุดอาจต้องสูญสิ้นลงแล้ว
และความจริงที่เกิดขึ้นคือ…“วี้ด!”
