เยี่ยนจื่อเสาที่เพิ่งตามมาก็ถูกด่าว่าอย่างสาดเสียเทเสีย “เจ้าคนไร้ประโยชน์! ข้าให้เจ้าพาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปโยวตู เหตุใดเจ้าจึงพานางกลับมาสำนักเล่า เจ้าคิดว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังลำบากไม่พอหรือคิดว่าที่นี่ยังไม่วุ่นวายพอรึ! เจ้า…” เยี่ยนชิงโมโหจนเกือบจะลงมือต่อยตีลูกชายแล้ว!เยี่ยนอวี๋รั้งท่านพ่อที่อยู่ไม่เป็นสุขไว้ ก่อนจะถามด้วยน ้าเสียงอันไพเราะว่า “บอกท่านแล้วมิใช่หรือ ข้าไม่ไปโยวตู เหตุใดยังด่าคนเล่า”“ข้า…” เยี่ยนชิงมีคำพูดอยากจะเกลี้ยกล่อมนางมากมาย ทว่านางยัดเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมอกของนางเข้าไปในอ้อมอกของเขาแล้วเยี่ยนชิงจำเป็นต้องรับเจ้าก้อนนุ่มนิ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว แล้วเขาก็พูดเสียงเบาลงว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เจ้า… เจ้าต้องให้พ่อว่าเจ้าอย่างไรดีเจ้า… เจ้ายังพาเสี่ยวเป่ากลับมาด้วย เจ้า… เจ้า….”เยี่ยนชิงที่มิอาจทำใจด่าว่าลูกสาวตนได้ เขาก็มองไปที่ลูกชายไร้ประโยชน์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง “เหตุใดเจ้าไม่ขัดขวางไว้เล่า! ข้าโมโหจะตายแล้ว!”“…” เยี่ยนจื่อเสาไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ อีกทั้งเขาเองก็ไม่คิดจะโต้เถียงแต่แรก ในเมื่อเขาคิดว่าสิ่งที่ท่านพ่อด่านั้นถูกต้องทั้งหมด
ทว่าเยี่ยนอวี๋มิอาจเห็นด้วย นางพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ พอได้แล้วคนมากมายเช่นนี้ ท่านไม่ห่วงภาพลักษณ์เจ้าสำนักของตนเองเลยหรือ”“คุณหนูใหญ่มิต้องสนใจพวกข้าขอรับ” เหล่ายอดฝีมือหอเจ้าสำนักรีบเอ่ย พวกเขาไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว ในเมื่อพวกเขาเ
