หมด“มันคือวิญญาณอสูร!” ประมุขหออัญเชิญศักดิ์สิทธิ์แสดงสีหน้าหวาดผวา“วิญญาณอสูร!” เยี่ยนชิงเอ่ยอย่างรอบรู้ว่า “วิญญาณแห่งอสูรที่ถูกเหล่าภูเขาและท้องทะเลนำโดยปฐมราชินีแห่งตำหนักไท่ชางศักราชหยวนชูปราบในตำนานน่ะหรือ”“ใช่แล้ว!” ประมุขหออัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ยืนยันพลางรู้สึกหายใจลำบาก “ระวังมันไว้! หากข้าจำไม่ผิด อสูรที่มีชื่อว่าผีเสื้อกลางคืนแดนนรกตัวนี้ ความเก่งกาจขั้นสูงสุดของมันคือการกลืนกินพลังค่ายกล!”“ว่าไงนะ” เยี่ยนชิงขนหัวลุกไปหมด และเขาก็นึกได้ว่า “ดังนั้นสำนักคุนอู๋ต้องการให้มันกลืนกินเกราะคุ้มกันของพวกเรารึ!”“ใช่แล้ว!” น้อยครั้งที่ประมุขหอโอสถจะพูดอย่างยั้งสติไม่อยู่เช่นนี้ “คุนอู๋ยังสังเวยเลือดให้มันด้วย! พวกเจ้าดูตาของมันสิ แดงไปหมดแล้ว มันเป็นผีเสื้อราตรีแดนนรกในสภาวะบ้าคลั่ง ตาแก่หยางเทียนชื่อ ขอให้เจ้าไม่ตายดี!”ประมุขหอสัตว์บรรพกาลเริ่มเข้าใจ “หมายความว่าตาแก่หยางเทียนชื่อจงใจให้ผีเสื้อกลางคืนนั่นกลืนกินทหารของตนเองหรือ”
“ใช่แล้ว!” ประมุขหออัญเชิญศักดิ์สิทธิ์มั่นใจมาก!เม่ยเอ๋อร์มองไปที่ผีเสื้อราตรีแดนนรกที่กำลังบินมาทางเมืองชางอู๋ ดาบเล่มใหญ่ในมือแผ่ซ่านความเยือกเย็นอำมหิต และในขณะนั้นเอง ผีเสื้อราตรีแดนนรกก็ปรากฏตัวเหนือเกราะคุ้มกันเมืองชางอู๋แล้ว!ชิ้ง!สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมเสียงแสบแก้วหูนี้คือ หนวดของผีเสื้อราตีแดนนรกที่กำลังแทงเกราะคุ้มกัน ทำเอาผู้คนระทึกขวัญนัก!สิ่งที่น่าก
