ต้าซือมิ่งที่คอยติดตามเยี่ยนอวี๋แม่ลูกคู่นี้ก็คิดในใจว่า หรือเจ้าก้อนมอมแมมเป็นเด็กเจ้าน ้าตากลับชาติมาเกิดกันนะ คราวนั้นที่เขาไม่ตั้งใจทำเจ้าก้อนน้อยหลุดมือ เจ้าก้อนน้อยก็ร้องไห้อยู่นาน แต่ครั้งนี้… ร้องนานกว่าเดิม! อีกทั้งไม่มีทีท่าจะหยุดด้วยต้าซือมิ่งราชสำนักคิ้วขมวดเป็นปม ก่อนจะเหาะเหินไปทางวิหคสุริยัน ‘ตามที่ใจต้องการ’ต้าซือมิ่งที่มีความว่องไวกว่าวิหคสุริยัน เขาใช้เวลาเพียงไม่นานก็ปรากฏตัวกลางอากาศเหนือวิหคสุริยันแล้ว“อ้ะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กำลังร้องไห้อย่างหนักพลันหยุดร้อง เขาเงยหน้าจ ้าม ่าของเขาที่แดงก ่าจากการร้องไห้ขึ้น“…”ต้าซือมิ่งลอบถอนหายใจโล่งอก เขายังคงซ่อนตัวต่อไป ถึงอย่างไรไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหน เจ้าก้อนมอมแมมนี้ก็สามารถสัมผัสถึงเขาได้อยู่ดี นอกเสียจากว่าเขาอยู่ห่างไกลมาก มิเช่นนั้นสำหรับเจ้าก้อนมอมแมมแล้ว การซ่อนตัวทุกรูปแบบนั้นไร้ประโยชน์ทว่าต้าซือมิ่งราชสำนักเพิ่งจะโล่งอก…“แง้!”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้อีกแล้ว!ถึงแม้ว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท่านพ่อของเขา แต่เขาก็ยังไม่ลืมว่าเขาต้องร้องไห้!“เสี่ยวเป่า…”เยี่ยนอวี๋ก็จะร้องไห้แล้วเช่นกันกู้หยวนหมิงพูดขึ้นตามสัญชาติญาณว่า “แม่นางเยี่ยน หรือว่าเขาต้องการให้เจ้าสัญญาว่าต่อไปจะไม่เป็นดังเช่นเมื่อครู่นี้อีก”เยี่ยนอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง สิ่งมีชีวิตตัวน้อยพยักหน้า ก่อนจะมองแม่คนงามของเขาแล้วร้องไห้ต่อไปเยี่ยนอวี๋ยอมแพ้แต่
