โดยดี นางรีบให้สัญญาว่า “ได้ๆๆ แม่สัญญาว่าต่อไปจะไม่เป็นเช่นนี้อีกแล้ว จะไม่ทำให้เสี่ยวเป่าเป็นห่วงอีก ดีไหมจ๊ะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองแม่ของเขาพลางส่งเสียงสะอื้น ดวงตาบวมแดงคู่นั้นและใบหน้าน้อยๆ ที่แดงก ่านองไปด้วยน ้าตา เมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นสภาพน่าเวทนาเช่นนั้นก็ทำเอานางปวดใจนัก“หยุดเสียที…” อินหลิวเฟิงขนลุกขนชันมือของเยี่ยนจื่อเสาที่อยู่ในชุดคลุมก็ยื่นไปลูบศีรษะน้อยๆ ของเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขามีอารมณ์ซับซ้อนยิ่งนัก ใครจะไปคิดว่าที่เจ้าหมอ
นี่ร้องไห้ไม่หยุด ไม่ใช่เพราะอาการตกใจกลัวทั่วๆ ไป แต่เป็นเพราะท่านแม่ของเขาไม่รักตนเอง“เจ้านี่นะ…” อันที่จริงเยี่ยนอวี๋เองก็คิดถึงเรื่องนี้ แต่นางไม่รู้ว่าเด็กน้อยต้องการให้นางสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีก นางเพียงแค่คิดว่าร่างกายที่อ่อนแอของนางทำให้เด็กน้อยตกใจ นางจึงปลอบเขาและหอมเขาตลอดเวลา“ฮือ ฮึก…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังคงสะอื้นด้วยเสียงแหบแห้งไม่หยุดตอนนี้เขายอมให้ท่านแม่ของตนเช็ดหน้าให้แล้วหลังจากสะอื้นไห้เสร็จแล้ว สิ่งมีชีวิตตัวน้อยก็จับนางไว้และส่งเสียงร้องแหบแห้งว่า “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ?”ครั้งนี้เยี่ยนอวี๋ฟังรู้เรื่อง นางให้สัญญาอีกครั้ง “แม่สัญญา ต่อไปจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว อันที่จริงแม่ไม่เป็นไรจริงๆ แม่แค่หมดแรง เสี่ยวเป่าอย่ากังวลเลย”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ย ดวงตาบวมเป่งคู่นั้นยังมีน ้าตาเอ่อคลอเยี่ยนอวี๋รีบพูดว่า “ได้ๆๆ ต่อไ
