ปแม่จะไม่หมดแรงแล้ว ดีหรือไม่จ๊ะ”“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงซุกเข้าไปในอ้อมอกของแม่เขา เขากอดนางไว้แน่น ก่อนจะมุดศีรษะน้อยๆ ของเขาเข้าไปในซอกคอของมารดาด้วยความรักและผูกพัน
เยี่ยนอวี๋เองก็กอดเด็กน้อยไว้แน่น ขณะลูบหลังอ่อนนุ่มของเขานางก็กล่อมไม่หยุดปาก “เสี่ยวเป่าเด็กดี แม่ก็จะเป็นเด็กดี เป็นเด็กดีทุกคนนะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่แต่เดิมยังหายใจกราชั้นอยู่นั้นก็ค่อยๆ สงบลงเสียงในเกี้ยวก็สงบลง เหลือเพียงเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของเยี่ยนอวี๋ที่กำลังกล่อมเด็กน้อยต้าซือมิ่งที่ถูก ‘เมิน’ ก็คิดว่าหรือว่าเจ้าก้อนมอมแมมไม่สามารถสัมผัสถึงเขาได้แล้ว เขาคิดไปเองหรือที่การมาของเขาทำให้เจ้าก้อนน้อยหยุดร้องไห้ไปได้ครู่หนึ่งได้เมื่อครู่ทว่าครั้นเขารู้สึกประหลาดใจจนคิดสงสัยตนเองขึ้นมา สิ่งมีชีวิตตัวน้อยก็ยกศีรษะขึ้นมาจากอ้อมอกของมารดา ก่อนจะมองไปที่หลังคาของเกี้ยว“มีอะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าจะยื่นมืออวบอ้วนของตนชี้ไปบนรถเกี้ยวในขณะนั้นเอง ต้าซือมิ่งราชสำนักก็ถ่ายจิตเหนือสำนึกอันคลุมเครือเข้าไปในร่างของเจ้าตัวน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท้องของตนเองด้วยความงุนงงทันที “อ้ะ?”“เสี่ยวเป่าหิวแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ ‘เข้าใจ’ ทันทีเยี่ยนจื่อเสาก็พูดว่า “ร้องไห้จนหิวแล้วแน่ๆ”
เยี่ยนอวี๋รีบนำข้าวต้มงูที่ยังคงอุ่นอยู่ในถุงวิเศษออกมา และเริ่มป้อนเด็กน้อย“อ้ะ อือ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำท่าจะพูดอะไร
