แต่ข้าวต้มงูคำนี้ช่างเอร็ดอร่อยนัก เขาจึงทานข้าวต้มต่อไป และมองไปที่ท้องของตนเองด้วยความสงสัย ต้าซือมิ่งราชสำนักที่หลอกล่อได้สำเร็จนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกแต่เขาในยามนี้ไม่รู้ตัวเลยว่า ตนเองมัวแต่หยอกเล่นกับเจ้าก้อนมอมแมมนี้ เพียงเพราะเป็นห่วงว่าหากเขาจากไปกระทันหันอีกจะทำให้สิ่งมีชีวิตตัวน้อยร้องไห้หนักอีกครั้ง…เขาถ่ายกลิ่นอายส่วนใหญ่ของเขาเข้าไปในร่างกายของสิ่งมีชีวิตตัวน้อย เพื่อเล่นเป็นเพื่อนเขาเยี่ยนเสี่ยวเป่ากินพลางก็รู้สึกเหมือนท่านพ่ออยู่ข้างๆ เขา เขาส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้นดีใจ “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”เมื่อเด็กน้อยยิ้มแย้มเช่นนี้ก็ทำให้เยี่ยนอวี๋วางใจลงได้ นางจูบหน้าผากเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่าต่อไปห้ามร้องไห้เช่นนี้แล้วนะ มีอะไรก็พูดกับแม่ดีๆ แม่ทำให้เจ้าได้อยู่แล้ว”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าราวกับเข้าใจ แต่เขาก็ลูบท้องน้อยๆ ของตนเองต่อไปราวกับไม่ใส่ใจ “อ้ะเนะเนะ?” พ่อรูปงามอยู่ในท้องเสี่ยวเป่าหรือ?
