อดไหม้ไว้ และขวางกั้นเพลิงไฟที่หงส์เพลิงพ่นออกมา“เฮ้อ…”
หยางเทียนชื่อพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในเมื่อผู้พิทักษ์สองท่านนี้เป็นยอดฝีมือขั้นถอดจิตที่แม้แต่สำนักคุนอู๋ก็มิอาจสูญเสียไปได้!แต่แล้วหงส์เพลิงที่โมโหเดือดดาลก็ทำให้หยางเทียนชื่อสะอึกกับลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างโล่งอกเมื่อครู่ทันที ทำเอาเขาเกือบจะสลบไปหงส์เพลิงที่แย่งชิงพลังงานมาได้สำเร็จ มันฟาดทะเลเพลิงและสายฟ้าลงไปที่กองทัพคุนอู๋ ชั่วขณะนั้นเอง…เปรี้ยง ปร้าง!ครืนนน!“…”พายุฝนฟ้าคะนองก็โหมกระหน ่ากลับไปทางกองทัพคุนอู๋นี่… นี่มัน…“เร็วเข้า!”“รักษาค่ายกลวาโยทรงอานุภาพไว้เต็มกำลัง!”หยางเทียนชื่อที่อยากจะร้องไห้แล้วก็ออกคำสั่งอย่างเพียรพยายาม
วั่วปู้เหลยและปู่เย่าเหลียนที่ไม่ทันได้ปรับลมหายใจก็สังเวยศาสตราเวทในตำนานอีกครั้ง เลือดกระอักออกมาไม่ขาดสาย พวกเขาสู้สุดกำลัง!ครืน! เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องพายุฝนผ้าคะนองที่เกิดขึ้นเป็นเวลานานกว่าหนึ่งถ้วยชา ทำเอาเนินเขาที่กองทัพคุนอู๋รวมตัวกันนั้น พังราบเป็นหน้ากลองทันที ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นหลุมด้วยฝุ่นฟุ้งกระจายควันลอยโขมงราวกับดินแดนแห่งความตาย…“เอ่อ…”เหล่าชั้นผู้ใหญ่สำนักชางอู๋ที่เอาแต่ตกตะลึง พวกเขาก็… ก็ชี้ไปที่ผืนดินที่หายไปนั้นอย่างงุนงง ก่อนจะถามเยี่ยนชิงว่า “ตายหมดแล้วหรือ”“ไม่… ไม่ทราบ” เยี่ยนชิงแสดงตนว่า แม้เขาเป็นประมุขสำนัก แต่เขาก็ไม่รู้จริงๆ!
แม้แต่เยี่ยนหงชวนเองก็ไม่แน่ใจ ถึง
