แม้เขาหวังเหลือเกินว่ากองทัพคุนอู๋จะล่มสลายหมดสิ้น แต่เขาก็รู้สึกว่ากองทัพคุนอู๋มิใช่กองทัพที่ถูกโจมตีได้ง่ายดายเช่นนี้ทว่าคลื่นแรงระเบิดนั่นน่ากลัวเหลือเกิน อย่างไรก็ตาม หากเป็นกองกำลังทหารใต้บังคับบัญชาของสำนักคุนอู๋จริงๆ ก็คงตายหมดแน่ๆพวกเขาไม่มีทางทนได้ถึงสิบลมหายใจ“หงส์เพลิงองค์นั้นเล่า” เยี่ยนชิงรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับจุดจบของหองทัพคุนอู๋แล้ว เขาสนใจหงส์เพลิงน่ารักตัวนั้นมากกว่า สุดยอดมารดามันเลย!“หายไปแล้ว” เยี่ยนหงชวนสังเกตเห็นจึงตอบเขา “หลังจากที่ระเบิดกองทัพคุนอู๋แล้ว มันก็หายไป”“อืม” เยี่ยนชิงมองกลับมาอย่างผิดหวังเล็กน้อย เขามองสำรวจดินแดนปิดตายและควันลอยโขมงผืนนั้น เพื่อตรวจสอบให้มั่นใจว่ากองทัพคุนอู๋ตายหมดแล้วจริงๆและในขณะนั้นเอง… ณ ทางทิศตะวันตก เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ไม่หยุดจนถึงบัดนี้ เขาก็ยังคงแผดเสียงร้องเสียงดังเยี่ยนอวี๋ปวดใจนัก แต่นางปลอบเด็กน้อยมาครึ่งค่อนวันแล้ว เขาก็ยังร้องไม่หยุดอยู่ดีแงง…
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยิ่งร้องยิ่งดังนั้น เขาร้องจนดวงตาปูดบวม เสียงก็แหบแห้ง ทว่าเขายังคงร้องไห้ต่อไป ไม่ว่ามารดาของเขาจะกล่อมอย่างไรก็ยังร้องไห้อยู่เช่นนั้น!เยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีแล้ว “เสี่ยวเป่า เจ้าหยุดร้องดีหรือไม่แม่ขอร้องล่ะ”“แงง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้ต่อไป!เยี่ยนจื่อเสาและคนอื่นๆ ช่วยอะไรไม่ได้ ไม่มีผู้ใดมีวิธีหยุดเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้“ท่านประมุขน้อยตก
