ใจจนขวัญหาย ผีเข้าหรือไม่” อินหลิวเฟิงคิดว่าหรือว่าควรตีเจ้าเด็กคนนี้ให้สลบเสียก่อน ถึงแม้จะดูใจดำไปเล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าปล่อยให้เขาร้องไห้ต่อไปเช่นนี้เมื่อคิดได้เช่นนี้ อินหลิวเฟิงจึงเสนอวิธีนี้ออกไป และจากนั้นเขาก็ถูกเยี่ยนเสี่ยวเป่ามองตาขวาง ฝ่ายหลังยังชี้นิ้วไปที่เขา ท่ามกลางความยุ่งเหยิงของตนเองอินหลิวเฟิง “…”จบกัน เขาถูกจดบัญชีอีกแล้ว“เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าหยุดร้องเถอะนะ” เยี่ยนอวี๋ที่ยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมต่อไป นางไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดีแล้ว นางร้อนรนจนเดินวนไปวนมา สภาพของเยี่ยนอวี๋ที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดีก็ทำลายความสุขุม
เยือกเย็นของนางไปสิ้น นางถึงกับน ้าตาคลอเบ้า ทำเอากู้หยวนหมิงรู้สึกสงสารจับใจในขณะเดียวกัน ต้าซือมิ่งราชสำนักที่ออกมาจาก ‘รูหนอน’ ก็ขมวดคิ้วมองไปที่บริเวณเกี้ยววิหคสุริยัน “เหตุใดถึงร้องนานเช่นนี้เล่า”เขา… ควรไปดูเสียหน่อยหรือไม่…
