เม่ยเอ๋อร์มาแล้ว และพาเชลยคนหนึ่งมาด้วย เยี่ยนชิงรู้จักเชลยคนนี้ดี“หยางถิงอวิ๋น?”“อะไรนะ”ประมุขหอสัตว์แห่งบรรพกาลถลึงตามอง “น้องชายมารดาเดียวกันของเจ้าสำนักคุนอู๋ หยางถิงอวิ๋นหรือ”“เอ่อ…”เหล่าผู้อาวุโสสำนักชางอู๋ไม่น้อยมองไปที่สาวใช้ชุดดำเงียบๆ รู้สึกชื่นชมความสามารถในการจับอ๋องได้ก่อนจับโจรของนางอย่างยิ่ง!มิน่าเล่าจู่ๆ สำนักคุนอู๋จึงเกิดความปั่นป่วน ที่แท้ก็เพราะหยางถิงอวิ๋นถูกจับไปนี่เองส่วนเม่ยเอ่อร์ที่ถูกทุกคนจ้องมองนั้นก็พูดอย่างเยือกเย็นว่า “หากพวกเขายังตีเมือง ก็สังหารเขาสังเวยธงเสีย”“เจ้ามันต ่าช้า!” หยางถิงอวิ๋นก่นด่าในขณะที่ยังวิงเวียนศีรษะและกระอักเลือด ฟ้ารู้ว่าเขาในฐานะที่เป็นผู้บังคับบัญชากองกำลังหลักถูกลักพาตัวไปจากกองกำลังทหารได้อย่างไร!
“บิดาเจ้าสิต ่าช้า! แม้กระทั่งผู้แข็งแกร่งขั้นถอดจิตของพวกเจ้าก็ออกโรงเองแล้ว ยังบังอาจกล่าวหาพวกข้าต ่าช้ารึ” ประมุขหอสัตว์แห่งบรรพกาลด่ากราดอย่างไม่ทนอีกต่อไป“พวกเจ้า…” หยางถิงอวิ๋นทำท่าจะพูดอะไรประมุขหอสัตว์แห่งบรรพกาลไม่อยากฟังต่อไปแล้ว เขาถอดถุงเท้ากลิ่นเหม็นหึ่งออกมา ยัดเข้าไปในปากของศัตรู เยี่ยนชิงและคนอื่นๆถูกกลิ่นถุงเท้ารมจนถอยหลังไปหลายจั้ง“อ๊อก…” หยางถิงอวิ๋นอาเจียนทันที!แต่แล้วสิ่งของที่เขาอาเจียนออกมา กลับต้องกลืนกลับลงไป ในเมื่อปากของเขาถูกยัดด้วยถุงเท้าไว้ เขาจึงมิสามารถอาเจียนออกมาได้“สุดยอด…”เยี่ยนชิงพูดได้เพียงว่า
