ักคอยสนับสนุน อีกทั้งจักรพรรดิหยวนคังก็ยอมรับอยู่เงียบๆ ไม่ว่าอย่างไร สำนักชางอู๋ก็ยากที่จะรอดพ้นไปได้เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้หยวนเหิงก็อดลอบถอนหายใจไม่ได้ เยี่ยนชิงลงไพ่ได้ดี! หากเยี่ยนชิงไม่เอ่ยคำพูดเหล่านี้ ผู้อาวุโสชางอู๋อาจจะไม่มีผู้ใดหวั่นไหว แต่เมื่อเขาพูดเช่นนี้แล้วก็ทำให้เหล่าชั้นผู้ใหญ่สำนักชางอู๋ทั้งหมดสามัคคีกลมเกลียวกันอีกครั้ง ในสายตาของเหล่าชั้นผู้ใหญ่สำนักชางอู๋ในบัดนี้ เจ้าสำนักของพวกเขาเป็นเจ้าสำนักที่ดีที่ยอมสละชีวิตของตนเอง เพื่อพิทักษ์ความสงบสุขของสำนักนี่จึงทำให้เยี่ยนซูซูที่เพิ่งตั้งสติได้อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “เจ้าสำนักเยี่ยนเก่งกาจในการซื้อใจคนนัก ทั้งที่ท่านรู้ดีว่าสำนักเหยาไถเซียนไม่เผชิญหน้ากับสำนักคุนอู๋อยู่แล้ว!”“ฮึ!” ประมุขหอสัตว์แห่งบรรพกาลยิ้ม “เช่นนั้นเรื่องอะไรที่สำนักชางอู๋รู้ว่าจะตายอยู่แล้ว ยังต้องเลียแข้งเลียขาสุนัขก่อนตาย มอบตัวเจ้าสำนักให้อีกเล่า! สารเลว! ข้าขอเตือนเจ้า หากเจ้ากล้าดีปริปากอีกครั้ง แม้เจ้าจะพึ่งบารมีของกู้จ่างสื่อ ข้าก็จะเอาชีวิตเจ้าเสีย! เชื่อรึไม่!”“…” เยี่ยนซูซูอ้าปากทำท่าจะพูด กลับพบว่ารอบตัวนางถูกรังสีโหดเหี้ยมล้อมตัวไว้ สีหน้านางพลันซีดขาว ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยใดๆ อีกผู้อาวุโสรองก็พูดด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรนัก “กู้จ่างสื่อ โปรดพาคนของเจ้าไปจากสำนักข้าเถิด อย่ากวนน ้าให้ขุ่นอีกเลย”
แต่แล้ว กู้หยวนเหิงกลับเอ่ยขึ้นทันทีว่า “ข้าสัญญา!”
