หวีดดด…วิหคสุริยันที่กำลังโบยบินอยู่นั้นพลันปรากฏร่างที่แท้จริง เป็นเกี้ยวพระราชทานไม่ธรรมดาคันหนึ่ง!หวีดดด…เกี้ยววิจิตรที่บินทะยานออกไปไม่หยุดหย่อน มันถูกวิหคเหินฟ้าสีทองอร่ามองค์หนึ่งลากจูง วิหคเหินฟ้ามีลักษณะเหมือนนกตำนานในบันทึกโบราณชื่อว่า วิหคสุริยัน มันสง่างามและพร่างพราวนัก!อินหลิวเฟิงที่นั่งอยู่ในเกี้ยวตาเป็นประกาย “แม่เจ้า มิน่าเล่าจื่ออวี๋จึงรังเกียจเกี้ยวโยวตูของเราเช่นนี้ เทียบมิได้ เทียบมิได้จริงๆ!”วิหคสุริยันตรงหน้านี้ เมื่อเทียบกับวิหคสุริยันก่อนหน้าที่ไม่มีแรงกระตุ้นพลังวิญญาณ ใช้เพียงวิญญาณม้าสี่ตัวลากจูงนั้น ทำให้เกี้ยวถูกยกระดับขึ้นหลายร้อยเท่า แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวจริงๆนี่ทำให้กู้หยวนหมิงที่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์อยู่นานนั้นอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “หรือว่านี่คือเกี้ยววิหคสุริยันคันนั้นของตำแหน่งสู่เจิ้งสำนักหมอหลวง”“แตกต่างกันหรือ” อินหลิวเฟิงถามอย่างไม่เข้าใจ“แน่นอน!” กู้หยวนหมิงตอบอย่างมั่นใจ “คนทั่วไปรู้เพียงว่าจักรพรรดิประทานเกี้ยววิหคสุริยันสิบแปดคันให้สำนักหมอหลวง
กลับไม่มีผู้ใดรู้ว่า มีเพียงวิหคสุริยันของตำแหน่งสู่เจิ้งสำนักหมอหลวงเท่านั้น ที่สามารถกระตุ้นพลังวิญญาณวิหคสุริยันลากจูงเกี้ยวได้ ส่วนที่เหลือเป็นเพียงนกหั่วเลี่ย[1]เท่านั้น…”ซี๊ดด… อินหลิวเฟิงอดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้ทว่าเยี่ยนอวี๋ที่เดินกลับเข้ามากลับพูดขึ้นว่า “ก็มิใช่วิญญาณวิหคสุริยันอะไ
