รหรอก เป็นเพียงวิญญาณหงส์เพลิงเท่านั้น ทายาทของวิหคสุริยัน”“ยอดไปเลย นี่มันศาสตราเวทระดับตำนานเชียวนะ กูไหน่ไน! ในโยวตูของเรา หากข้าแตะต้องมันเล็กน้อย ท่านพ่อข้าต้องกระทืบข้าแน่ๆ ” อินหลิวเฟิงไม่ค่อยเข้าใจว่า น ้าเสียงไม่พอใจของคุณหนูใหญ่เยี่ยนนั้นหมายความว่าอย่างไรกันเยี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้พูดอะไร นางกลับไปนั่งลงที่เดิม ก่อนจะลงมือเขียนยันต์อักษรของตนต่อไปทว่านางมิได้เขียนยันต์ใบเดิม นางเปลี่ยนกระดาษเป็นกระดาษสีเหลืองขนาดใหญ่ และเขียนอักษรโบราณที่มีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดอินหลิวเฟิงจึงเบนความสนใจไปที่นาง ถามขึ้นว่า “ว่าแต่ เจ้าเขียนยันต์มาตลอดทาง พวกมันใช้ทำสิ่งใดได้หรือ”
“นี่ไม่ใช่ยันต์ธรรมดาทั่วไป!” ลูกศิษย์ตระกูลชือที่มองดูอยู่ด้วยสภาพที่ถูกกดตัวไว้นั้น เขาก็ชิงตอบขึ้น “อักษรเหล่านี้ถูกเติมเต็มด้วยพลังจิตวิญญาณ”“ใช่แล้ว” เยี่ยนอวี๋พูดตอบ “เช่นนั้นเจ้าสังเกตหรือไม่ว่าข้าเติมเต็มพลังจิตวิญญาณในอักษรเหล่านั้นอย่างไร”“ข้า…” ลูกศิษย์ตระกูลชือเอ่ยปาก ก่อนจะส่ายศีรษะพูดว่า “ข้าไม่รู้ขอรับ”เยี่ยนอวี๋จึงพูดว่า “หากเจ้ารับรู้บางสิ่งได้ก่อนที่พวกข้าจะถึงสำนัก ข้าจะถ่ายทอดวิชาอักษรให้แก่เจ้า”“อะไรนะ”“หา?”อินหลิวเฟิงและศิษย์ตระกูลชือต่างมองเยี่ยนอวี๋อย่างตะลึงงัน แต่นางมิได้เงยหน้าเลย นางยังคงตั้งใจเขียนยันต์ของตนต่อไปด้วยสีหน้าจดจ่อ หากไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงของนาง อินหลิวเฟิงและคนอื
