สิ่งนี้ทำให้เม่ยเอ๋อร์ที่กำลังต่อสู้อยู่กลางอากาศถอนหายใจโล่งอก ทว่าหยางเทียนชื่อที่กำลังต่อสู้กับนางก็อดก่นด่าขึ้นไม่ได้“สมควรตาย!”“คนที่สมควรตายคือเจ้า” เม่ยเอ๋อร์เพ่งสมาธิกลับมาที่ผู้เฒ่าตรงหน้า เพลิงไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชนขึ้นในดวงตาอีกครั้งหยางเทียนชื่อขมวดคิ้ว “เจ้าคือผู้ใดกันแน่ เจ้าได้รับบัญชาจากต้าซือมิ่งมาแย่งชิงวิชาลับชางอู๋หรือ”หยางเทียนชื่อเชื่อมั่นในเบื้องต้นไปแล้วว่า แม่นางตรงหน้าคนนี้เป็นคนของต้าซือมิ่ง ไม่เช่นนั้นจะมีฝีมือเก่งกาจเช่นนี้ได้อย่างไร หรือจะเป็นยอดฝีมือนิรนามแต่เม่ยเอ๋อร์ที่ถูกถามนั้น นางไม่ต้องการตอบคำถามแม้เพียงน้อย นางตวัดดาบลงไปที่หยางเทียนชื่ออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยอีกครั้ง “มอบศาตราเวทมาเสียดีๆ เพ้อเจ้ออะไรนักหนา!”“เจ้าไม่พูด ก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี!” หยางเทียนชื่อเดือดดาลแล้ว เขาปล่อยพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ทำให้อสูรสีเลือดมหึมาดุจม้าบินตัวนั้นขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัวในทันทีนอกจากนี้ มงกุฎสีดำทองที่เป็นสัญลักษณ์แห่งจุดสูงสุดของพลังอสูรตัวนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีทองคำบริสุทธิ์ “กรรร…”
หินหลอมเหลวน่าสะพรึงกว่าเดิมจากปากของอสูรพวยพุ่งไปทางเม่ยเอ๋อร์อีกครั้ง ทุกที่ที่มันผ่าน ก็กัดกร่อนอากาศเสียจนควันโขมง“นังเด็กบ้า! ไปตายซะ!” หยางเทียนชื่อที่ปลุกวิญญาณอสูรอย่างชั่วร้าย รอบตัวก็แผ่ซ่านรังสีสีเลือด ปิดกั้นอากาศบริเวณรอบๆทั้งหมดแซ่ดๆ พลังกัดกร่อนที่เ
