จางอวิ๋นกวาดตามองข้อมูลที่ ‘เคล็ดวิชาเนตรเซียน’ แสดงขึ้นมาพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบกล่องหยกออกมาบรรจุแก่นผลึกนั้นลงไปอย่างทะนุถนอม
แก่นผลึกที่สมบูรณ์ถึงเพียงนี้ มูลค่าของมันมหาศาลจนยากจะประเมิน
แตกต่างจากแก่นผลึกในตัวหุ่นเชิดที่พบในถ้ำสวรรค์ใต้ดินก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง พวกนั้นล้วนชำรุดเสียหาย ต่อให้จางอวิ๋นไม่ลงมือทำลายมัน ตอนนำออกมาก็ยากที่จะนำไปใช้งานต่อได้
เมื่อเก็บแก่นผลึกเรียบร้อย จางอวิ๋นก็ยืนพิงร่างไร้วิญญาณของราชันย์หมี รอคอยอย่างเงียบงัน
ผ่านไปเพียงชั่วจิบชา เงาร่างมายาที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งก็ค่อยๆ เลือนหายไป ทั้งสองลืมตาตื่นขึ้นมาตามลำดับ
แววตาของศิษย์ทั้งสองฉายประกายแห่งความปิติยินดีอย่างปิดไม่มิด
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
จางอวิ๋นเอ่ยถามเสียงเรียบ
อู๋เสี่ยวพั่งชิงตอบก่อนด้วยความตื่นเต้น “ท่านอาจารย์ ศิษย์รู้สึกเหมือนได้ดูดซับขุมพลังบางส่วนจากเงาร่างนั้น พละกำลังในกายเดือดพล่านราวกับจะระเบิดเลยขอรับ!”
“งั้นรึ?”
จางอวิ๋นพยักหน้าเบาๆ “เช่นนั้นวันพรุ่ง อาจารย์จะหาสัตว์วิญญาณระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุดมาให้เจ้าลองมือ!”
“กลั่นลมปราณ… ขั้นสูงสุด…”
อู๋เสี่ยวพั่งอ้าปากค
