ีที่ความเคลื่อนไหวเช่นนี้เกิดขึ้นเพียงเวลาหนึ่งถ้วยชาเท่านั้น แล้วทุกอย่างก็กลับไปเป็นดังเดิม แม้แต่รอยร้าวที่แตกออกนั้นก็ค่อยๆ สมานเข้าด้วยกันเยี่ยนอวี๋ถอนหายใจโล่งอก นางผนึกยันต์ลงบนไข่ฟองนั้น ครั้งนี้ฝ่ายหลังจึงหดกลับไปเป็นขนาดเท่าไข่ไก่ปกติด้วยความรวดเร็วอย่างว่านอนสอนง่าย“จัดการได้แล้วหรือ” อินหลิวเฟิงถามอย่างไม่มั่นใจนัก“ถือว่าใช่” เยี่ยนอวี๋เก็บ ‘ไข่ไก่’ ก่อนจะเหลือบมองลูกหนูตัวนั้นฝ่ายหลังถูกสายตาของนางกวาดมองจนหวาดกลัว ก่อนจะรีบมุดไปข้างหลังเยี่ยนเสี่ยวเป่า“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมือออกมาลูบไข่ไก่ อ้าปากทำท่าจะทานไข่ฟองนั้นเยี่ยนอวี๋รีบเก็บไข่ฟองนั้นทันที “ทานไม่ได้”
ไข่ฟองนี้มีกลิ่นอายซับซ้อนนัก ทานไปจะท้องเสียเอา…“เจ้าเหมียวจอมตะกละ” เยี่ยนจื่อเสามองหลานชายน้อยที่เห็นอะไรก็อยากทานไปหมดอย่างน่าขัน“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับทำหน้ามุ่ย ชี้ไปที่ลุงรองของเขา ก่อนจะมุดศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของมารดา ทำท่าทางน่าสงสารราวกับกำลังบอกว่า ‘ลูกถูกรังแก’เยี่ยนอวี๋หัวเราะเบาๆ ลูบเจ้าเด็กน้อยพลางบอกพี่รองของนางอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวเป่าไม่ใช่เจ้าเหมียวจอมตะกละ เขาคือเจ้าคนน่ารักต่างหาก”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่แอบอิงมารดาอยู่นั้นจึงพยักหน้า ทำเอาเยี่ยนจื่อเสาพูดสำทับอย่างขบขันว่า “ใช่แล้ว เสี่ยวเป่าน่ารักที่สุด”“เขายังรู้ว่าเจ้าเหมียวจอมตะกละไม่ดีด้วยหรือ” กู้หยวนหมิงมองเจ้าตั
