ท่ชางอันบางเบาที่แผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเยี่ยนอวี๋ ก็ซึมเข้าไปในไข่ขนาดยักษ์ฟองนั้น นางมิสามารถเร่งให้เร็วได้เพราะว่านั่นจะยิ่งกระตุ้นให้ไข่ใบใหญ่แตก และทำให้สัตว์ประหลาดในนั้นออกมาได้เยี่ยนอวี๋ไม่ต้องการผลลัพธ์เช่นนั้น ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามเองก็ดูราวกับเกรงกลัวนางมาก ทว่านางรู้ดีว่า พวกมันไม่เหมือนกับลูกน้องของนางในอดีตในเมื่อนางไม่เพียงแต่รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของลูกน้องทั้งสามท่านในอดีตจากในไข่ขนาดยักษ์ฟองนี้ แต่ยังได้กลิ่นแปลกประหลาดผสม
ปนเปอยู่ในนั้นด้วย และกลิ่นอายเช่นนี้เอง… มันแปลกประหลาดตามคาด เพราะมันยังคงพยายามทลายเปลือกไข่จนเกิดเสียงดัง แคร่กๆออกมาก ภายใต้แรงกดฝ่ามือของเยี่ยนอวี๋นั้น ทำให้รอยแตกร้าวนั้นลากยาวขึ้นไปอีกหึ่ง!ในขณะเดียวกัน แสงอำมหิตแสงหนึ่งก็ลอดออกมาจากเปลือกไข่ พุ่งไปทางเยี่ยนอวี๋ ทำเอาเยี่ยนจื่อเสาที่คอยจับตามองอยู่นั้นตกใจจนเผยกรงเล็บออกมาเพื่อหวังจะจับมันฟิ้ว!แสงอำมหิตแสงนั้นกลับหลบหลีกเยี่ยนจื่อเสาที่มีกลิ่นอายเดียวกันกับมันได้ ราวกับมันมีดวงตาอย่างไรอย่างนั้น อีกเพียงเล็กน้อยก็จะพุ่งเข้าใส่คอของเยี่ยนอวี๋แล้ว!“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็โยนลูกหนูตัวน้อยไปทางแสงอำมหิตนั้นอย่างรวดเร็ว ฝ่ายหลังร้องเสียงหลง “จิ๊ดดด…”แสงอำมหิตแสงนั้นก็พุ่งเข้าไปในปากของลูกหนูน้อยอย่างไม่น่าแปลกใจ และถูกลูกหนูกลืนลงไปแล้ว บรรยากาศเงียบสงัดในทันที“…”ผ่านไปครู่หนึ่ง…——————–
[1] หนี่ว
