ากาศอดถอนหายใจไม่ได้ “หากไม่ใช่ศาสตราเวทอวกาศที่ยืมมา
จากสำนักชิงเหลียน คงยากที่จะรวบสำนักชางอู๋เอาไว้ได้ในคราวเดียว”การตอบสนองรวดเร็วปานนี้ ยามวิ่งขึ้นมาต้องรวดเร็วแน่!หยางเทียนชื่อคิดเช่นนี้กลับไม่รู้ว่า ตั้งแต่ที่เยี่ยนอวี๋จากไปไม่นาน เยี่ยนชิงก็ส่งตัวศิษย์รุ่นเยาว์ชั้นดีบางส่วนของสำนักชางอู๋ออกไปตั้งนานแล้ว…ทว่าแม้จะวางแผนไว้แต่แรก เยี่ยนชิงในบัดนี้ยังคงรู้สึกตั้งตัวไม่ทัน “เร็วเช่นนี้เลยรึ! อิงจากความเร็วของราชสำนักอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาถึงห้าวันจึงจะมีทหารกองหน้ามาถึงมิใช่หรือ”“มิใช่คนของราชสำนัก” เยี่ยนหงชวนถอนหายใจเบาๆ เขาเดาได้ว่าผู้ใดมา และเดาได้ว่าศาสตราเวทที่ปิดล้อมสำนักชางอู๋ไว้อย่างเงียบเชียบคืออะไรเพียงแต่ถึงแม้เขาจะจินตนาการถึงสถานการณ์ไว้เลวร้ายเพียงใดก็คิดไม่ถึงว่า คนที่มาคืออดีตประมุขของสำนักคุนอู๋ หยางเทียนชื่อ“ว่าอย่างไรนะ” เมื่อเยี่ยนชิงได้ยินคำพูดพึมพำของท่านปู่ก็หน้าแดงหน้าดำขึ้นทันที “สำนักคุนอู๋ไร้ยางอายเช่นนี้เลยหรือ ต้องทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้เลยหรือ!”
ทว่าเมื่อพูดจบ อารมณ์เยี่ยนชิงพลันเปลี่ยนไปก่อนจะถอนหายใจโล่งอก “โชคดีที่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไปแล้ว ยังไม่กลับมา โชคดี โชคดี…”“…โชคดีจริงๆ” เยี่ยนหงชวนเหลือบมองหลานชายด้วยสายตาแปลกประหลาด ขณะเดียวกันก็เดินเหยียบอากาศออกไปเข้าไปในความว่างเปล่า ก่อนจะมองไปบนฟ้า “หยางเทียนชื่อ ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าหลบๆ ซ่อนๆ ออ
