เขายังทำบางสิ่งกับความทรงจำของเจ้าตัวน้อย ดังนั้นเหตุผลที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นแล้วไม่งอแงหาท่านพ่อ นั่นก็เพราะเขายังนึกถึง“ความฝัน” ของเขาไม่ออก“แค่ก” ต้าซือมิ่งราชสำนักผู้ถ่อมตนรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า อันที่จริงกับดักนี้ มารดาของเจ้าก้อนน้อยมีบทบาทเป็นสื่อนำ มิใช่ความดีความชอบของตำหนักไท่ชางทั้งหมดตามที่นางกล่าวแต่อย่างใดถึงแม้ตำหนักไท่ชางถือเป็นดินแดนที่มีความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์แต่เยี่ยนอวี๋ที่อาจจะถือโอกาสสร้างค่ายกลป้องกันขึ้น กลับเป็นผู้กระทำที่สำคัญที่สุดกับกับดักนี้“ยันต์ที่สูญหายอยู่ใกล้เพียงปลายนิ้ว ดาบไท่ชางเจาะจงเจ้าเป็นเจ้าของ ชักจะสนุกขึ้นทุกวันแล้ว” ต้าซือมิ่งหรงที่อยู่กลางอากาศนั้นมีชั่วขณะหนึ่งที่รู้สึกอยากลงไปดูมารดาของเจ้าก้อนมอมแมมตัวนี้เหลือเกินว่าหน้าตาเป็นอย่างไรแต่เมื่อคำนึงถึงความอ่อนไหวอันแปลกประหลาดของเจ้าก้อนน้อย ต้าซือมิ่งผู้มิเคยเกรงกลัวสิ่งใดก็ล้มเลิกความคิดที่เขาเห็นว่าไม่มีความหมายใดๆ ในตอนนี้ทว่าหลังจากที่สายตาที่ซ่อนอยู่ในมวลเมฆของเขามองกลับมาเขาก็สัมผัสอะไรได้ พลางมองไปทางทิศตะวันออก เพราะเขาสัมผัสถึงกลิ่นอายของประมุขสำนักคนก่อนของสำนักคุนอู๋
…ต้าซือมิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าสำนักคุณอู๋จะส่งประมุขสำนักคนก่อนมาเป็นคนแรก ให้ความสำคัญกับสำนักชางอู๋เพียงนี้ทว่า หลังจากที่ต้าซือมิ่งกวาดตามองสตรีงดงามที่กำลังป้อนอาหารให้เด็กน้อยอยู่ข้างล่าง
