ปราดหนึ่งแล้ว เขาก็หายเข้าไปในความว่างเปล่าทันทีและสายตานี้ของเขา เนื่องจากเขามิได้ปิดซ่อน เยี่ยนอวี๋จึงสัมผัสได้ทันที นางรีบเงยหน้ามองท้องฟ้า แต่บริเวณที่นางมองไปนั้นกลับไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว“หนีเร็วจริงๆ” เยี่ยนอวี๋หันกลับมาอย่างสงบนิ่ง นางมั่นใจว่าเมื่อครู่นี้มีคนซุ่มมองพวกเขาสองแม่ลูก และฝ่ายตรงข้ามมีเพียงต้าซือมิ่งราชสำนักที่เอาแต่หลบซ่อนผู้นั้น“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เพิ่งทานข้าวต้มงูไปคำหนึ่งก็มองมารดาของเขาอย่างฉงน เนื่องจากครั้งนี้ต้าซือมิ่งลอยอยู่บนที่สูงมาก เพื่อหลีกเลี่ยงพลังสัมผัสของเขา เขาจึงไม่รู้ตัวเลยนี่จึงทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกผิดปกติ ทว่านางก็ไม่ได้คิดมาก นางคิดเพียงว่าเป็นเพราะปัญหาเรื่องระยะห่าง นางจึงป้อนข้าวต้มงูต่อไปโดยไม่เอ่ยปากถามสิ่งใด
อินหลิวเฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นด้วยท่าทางน่าสงสารว่า “จะว่าไปแล้ว ข้าวต้มงูที่เม่ยเอ๋อร์เคี่ยวนี่น่าทานมากเลย เนื้องูติดกระดูกเหล่านี้ ถูกนางเคี่ยวจนแตกข้น ท่านประมุขน้อยทานได้สบายเลย!”เยี่ยนอวี๋ชำเลืองมองเขา พูดว่า “ทานสิ”“ได้เลย!” อินหลิวเฟิงตักข้าวต้มทันที เขารอคำนี้มานานแล้ว!กู้หยวนหมิงรู้สึกละอายจนต้องปิดตาตนเองไว้…“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับหวงไม่ยอมแบ่งให้!เยี่ยนอวี๋จึงใช้นิ้วชี้แตะหน้าผากของเขาเบาๆ “เจ้าทานไม่หมดเสียหน่อย”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ย แม้จะไม่ยอม แต่ก็ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี ไม่ห้ามอินหลิวเฟิงแล้วลู
