ิงได้ยินดังนั้นก็มองไปที่อินหลิวเฟิง พูดว่า “พวกเจ้าคนโยวตูศึกษาเรื่องนี้ลึกซึ้งนัก”“แหงสิ! พวกเราคนโยวตูไม่ต้องบำเพ็ญฌานแล้วหรืออย่างไร”อินหลิวเฟิงซดข้าวต้มงูหมดเกลี้ยงอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาไม่ได้หน้าด้านไปตักอีกถ้วย ยังรู้จักพอประมาณ
“ฮึ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่คอยจ้องมองก็ส่งเสียงกระฟัดกระเฟียดทานข้าวต้มงูคำใหญ่ของเขาต่อไปอินหลิวเฟิง “…”เขารู้สึกว่าตนเองถูกประมุขน้อยจดบัญชีอีกแล้ว!เยี่ยนอวี๋จึงหยิกแก้มชมพูของเจ้าตัวน้อยเบาๆ อย่างขบขัน พูดขึ้นว่า “ทางตอนเหนือมีลูกศิษย์ลัทธิเซิ่งเหลียนกำลังหนี ในเมื่อนายท่านอินทานเสร็จแล้ว ก็ไปจับเขาเถิด”“หืม?” อินหลิวเฟิงชะงัก ก่อนจะปล่อยพลังจิตออกไปทางทิศเหนือในทันที จากนั้นเขาก็พบว่า มีลมหายใจเบาบางกำลังวิ่งหนีอย่างรวดเร็วอยู่จริงๆ ด้วย“มีจริงๆ ด้วย?!” อินหลิวเฟิงลุกขึ้นยืนอย่างตกใจ “เช่นนั้นข้าไปประเดี๋ยวกลับมา!” เขาสัมผัสได้ว่าคนนั้นเป็นลูกศิษย์ลัทธิเซิ่งเหลียนที่ค่อนข้างอ่อนแอ“นายท่าน ข้าไปด้วยขอรับ!” เอ้อร์เหมารีบพูดอย่างภักดี เขากลัวว่านายท่านเจ้าชู้คนนี้จะเป็นอันตรายเยี่ยนอวี๋เตือนว่า “ระวังด้วย คนผู้นี้ค่อนข้างแปลกประหลาดอยู่บ้าง”“วางใจเถิด!” อินหลิวเฟิงน้อมรับคำเตือน ก่อนจะพาเอ้อร์เหมาไปด้วย
ทว่าผ่านไปนาน เจ้านายและลูกน้องคู่นี้ก็ไม่มีทีท่าจะกลับมา———————–[1]การถือศีลอดปี้กู่ คือการหลีกเลี่ยงการทานธัญพืช ตามหลักความเชื่อทางวัฒนธรรมของคนจี
