“…อึก” อินหลิวเฟิงและคนอื่นๆ ที่ตึงเครียดอยู่ตลอดเวลานั้นต่างกลืนน ้าลายพร้อมกันเงียบๆ เพราะว่าหลังจากที่แนวคุ้มกันภัยแตกแล้ว กลิ่นอันทรงพลังที่โพยพุ่งออกมาของเหล่าสัตว์ร้ายต้าฮวงที่อยู่ข้างนอกก็รุนแรงขึ้น!สิ่งนี้ทำให้อินหลิวเฟิงและคนอื่นๆ ที่พบว่ารอบตัวมีแนวคุ้มกันอยู่นั้น ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจกันแน่… เอ้อร์เหมาเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก เขากำลังคิดอย่างโศกเศร้าว่าอยากจะให้นายท่านของตนหนีไปก่อน ไม่ต้องสนใจเขาแล้วเยี่ยนจื่อเสากลับสัมผัสได้ถึงโอกาสพลิกสถานการณ์อย่างเฉียบแหลม “ไม่ถูกต้อง! พวกเจ้าดูแสงจากที่แนวคุ้มกันภัยแตกเหล่านี้สิเหมือนกับว่าพวกมันกำลังรวมตัวเป็นอักษร”“ใช่แล้ว! เจ้าดูไม่ผิด” กู้หยวนหมิงก็ค้นพบแล้วเช่นกัน เขามองไปที่เยี่ยนอวี๋ที่กำลังอุ้มเด็กน้อยและยืนคุมไฟตุ๋นข้าวต้มงูตามสัญชาติญาณ รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้างทว่าแนวคุ้มกันภัยที่กำลังแตกทีละชั้นและกลายเป็นสัญลักษณ์โบราณนั้นก็เป็นเครื่องยืนยันการค้นพบของเยี่ยนจื่อเสาและกู้หยวนหมิงนี่มัน…
ไม่รอหะวกเขาได้สติกลับมา แนวคุ้มกันที่แตกละเอียดก็แปรเปลี่ยนเป็นอักษรยันต์โบราณเป็นร้อยเป็นพันตัว และในขณะนั้นเองก็เปล่งรังสีข่มขู่อันน่าสะพรึงกลัวออกมา ราวกับเทพสวรรค์ลงมาสู่โลกแซ่ด!… สัตว์ร้ายต้าฮวงที่ตั้งสติได้ก็รีบหันหลังคิดจะหนีไปถึงแม้ในหมู่พวกมันไม่มีตัวใดคิดว่าจะมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจเช่นนี้ แต่ด้วยสัญชาติญาณของพวกมันก
