ี่ยวเป่าที่เพิ่งตื่นก็สงบนิ่งราวกับลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือเขาถึงกับไม่สนใจเรื่องรอบกาย เอาแต่ชี้ไปที่ข้าวต้มงูที่หอมเย้ายวนแล้วส่งเสียงร้องไม่หยุดว่า “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ”ประเด็นคือ เยี่ยนอวี๋ยังไม่สนใจสัตว์ร้ายต้าฮวงแปดทิศ นางเดินเข้าไปที่ข้าวต้มงูที่กำลังเดือดอย่างตามใจเด็กน้อยจากนั้นเยี่ยนอวี๋ก็เห็นลูกหนูน้อยตัวสีดำปรากฏอยู่ข้างๆ หม้อข้าวต้มงู เมื่อลูกหนูตัวนั้นได้ยินเสียง มันก็เงยหน้าขึ้นสบตามองเยี่ยนอวี๋แม่ลูกคู่นั้นอย่างกล้าหาญ!“!” ดวงตาเล็กๆ ของลูกหนูมองดวงตาของคนตัวโตอย่างไม่พอใจเยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าสัตว์ตัวน้อยสีดำตัวนี้มุดผ่านเข้าไปในค่ายกลป้องกันที่นางสร้างไว้ก่อนหน้านี้ได้อย่างไร โดยที่นางไม่รู้ตัวเสียด้วยส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขารู้ว่าเจ้าหนูน้อยตัวนี้อยากขโมยกินข้าวต้มงูของเขา! เลวจริงๆ !
ส่วนลูกหนูน้อยไม่คิดว่าตนเองจะถูกจับได้ อันที่จริงมันอยากขโมยกินสักคำสองคำแล้วหนีไปหลังจากจ้องมองกันไปมาอยู่ครู่ใหญ่ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ชี้ไปที่ลูกหนูน้อย ส่งเสียงร้องไปที่มารดาของเขา “อ้ะ! อ้ะเนะเนะ!”ลูกหนูน้อยตัวนั้นจ้องเยี่ยนอวี๋เขม็งทันทีราวกับประจันหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ แต่กลับไม่หนีไป!“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากระฟัดกระเฟียดพยายามปีนลงมาจากอ้อมอกของท่านแม่ของเขาเพื่อคิดบัญชีกับลูกหนูเลวบังอาจตัวนี้! มันกล้าดีมาขโมยกินข้าวต้มงูของข้า!“ใจเย็น” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะน้อยโล้นๆ ของเด็ก
