น้อย พลางย่อตัวลงเพื่อสำรวจลูกหนูน้อยข้างหน้า นางพบว่าลูกหนูตัวนี้ไม่มีพลังงานจิตวิญญาณ แต่ดวงตาคู่นั้นใสแจ๋ว ดูมีจิตวิญญาณมาก“จิ๊ดๆ!” ลูกหนูตัวน้อยยังส่งเสียงร้องไปทางเยี่ยนอวี๋ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะยื่นมืออกมาชี้ไปที่ข้าวต้มงูหม้อใหญ่ที่กำลังเดือดจากนั้นก็ตบท้องตัวเองเบาๆ แล้วเสียงท้องก็ร้องดัง จ๊อกๆ อย่างหิวโหยเยี่ยนอวี๋หัวเราะ “เจ้ากำลังบอกว่า เจ้าหิวมาก ข้ามีข้าวต้มงูมากมายเช่นนี้ แบ่งให้เจ้าเล็กน้อยจะเป็นอะไรไป เหตุใดต้องดุเช่นนี้ด้วย”“จิ๊ด!” เจ้าหนูน้อยพยักหน้า!
เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาโต กระทืบลูกหนูน้อยตัวนั้นทันที“อ้ะเนะเนะ!” หน้าไม่อาย! ขโมยกินของคนอื่นยังทำอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้! ต้องตี!“จิ๊ดๆ!” หางยาวของลูกหนูก็พันขาน้อยๆ ของเยี่ยนเสี่ยวเป่าไว้และกระโดดขึ้นไปบนหลังเท้าของเด็กน้อย มันยังใช้มือทั้งสองข้างเท้าเอว แอ่นพุงมองเด็กน้อยอย่างหาเรื่อง“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตบฝ่ามือลงไปทันทีลูกหนูน้อยจอมโอหังหลบพลางยิ้มเย้ยหยัน มันมีไหวพริบรวดเร็วนัก! แต่แล้ว…เพี๊ยะ! เยี่ยนเสี่ยวเป่าเร็วกว่ามัน! เขาตบมันลงบนพื้นทันที และยังใช้เท้าเหยียบซ ้าด้วย เหยียบจนตัวมันเรียบแบน…เยี่ยนเสี่ยวเป่าเหยียบซ ้าสามครั้ง ก่อนจะดึงขากลับมาอย่างสงบสติอารมณ์เยี่ยนอวี๋จึงหัวเราะ นางเช็ดเท้าให้เด็กน้อย จากนั้นก็เปลี่ยนผ้าเช็ดมาเช็ดหน้าและมือให้เขา พลางมองลูกหนูน้อยที่ถูกเหยียบจนแบนตัวนั้นว่ามันจะลุกขึ้นมาใ
