หม่อย่างไรลูกหนูที่ไม่บาดเจ็บเลยก็ส่งเสียงร้อง จิ๊ดจิ๊ด อย่างโอหังขึ้นต่ออีกครั้ง ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกเช็ดมือเท้าแล้วก็ตกตะลึง จากนั้นก็มองท่านแม่ของเขา พูดว่า “อ้ะเนะเนะ!” ลูกหนูเลวเหยียบไม่ตาย! เก่งจังเลย
“ใช่” เยี่ยนอวี๋ก็เห็นด้วย นางจับลูกหนูขึ้นมา ครั้นลูกหนูพยายามดิ้นหนี แต่มันก็ถูกเยี่ยนอวี๋จับห้อยหัวขึ้นทันทีเยี่ยนอวี๋จับลูกหนูไว้เช่นนั้นพลางสำรวจครู่หนึ่ง ก่อนจะประพรมหนูตัวนี้ด้วยผงขจัดสิ่งสกปรก แล้วจึงเอาให้เยี่ยนเสี่ยวเป่า พูดว่า“ต่อไปให้มันเล่นเป็นเพื่อนเสี่ยวเป่า ดีหรือไม่จ๊ะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตาเป็นประกายลูกหนูตัวน้อยกลับอยากจะหนี แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่ามือไว เขาจับหางของลูกหนูไว้แน่น เจ็บจนเจ้าหนูที่วิ่งหนีออกไปส่งเสียงร้อง และหดกลับมาทันที“ดี” เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยอย่างพึงพอใจ นางพบว่าความสามารถของเด็กน้อยนั้นมีล้นเหลือ ส่วนลูกหนูตัวน้อยจอมโอหังตัวนี้ ก็เป็นตัวกระตุ้นศักยภาพในตัวเด็กน้อยได้เป็นอย่างดีทว่าเมื่อสิ้นเสียงคำพูด ค่ายกลคุ้มกันที่นางสร้างไว้ก็ส่งเสียงดังแครก รู้ได้ในทันทีว่าสัตว์ร้ายต้าฮวงข้างนอกตีแนวคุ้มกันภัยของนางแตกเสียแล้ว
