้งเมื่ออินหลิวเฟิงได้ยินดังนั้นก็อยากจะร้องไห้ “ไม่โชคร้ายเช่นนี้หรอกกระมัง! เราอยู่พรมแดนต้าฮวงนะ! ไม่ใช่ว่าพรมแดนไม่มีกลุ่มสัตว์ร้ายหรอกหรือ เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า เราถูกวิญญาณสัตว์ร้ายหลายหมื่นตัวล้อมไว้แล้ว!?”อินหลิวเฟิงหวังเหลือเกินว่าความรู้สึกของตนจะไม่ใช่ความจริงแต่แล้ว…เยี่ยนอวี๋กลับชื่นชมเขา พูดว่า “สัมผัสดีเยี่ยม มีสัตว์ร้ายต้าฮวงกำลังรวมตัวกันมากมายจริงๆ ”
“…กูไหน่ไน[2]ของข้า ข้าขอบคุณเจ้าเหลือเกิน” อินหลิวเฟิงอยากจะร้องไห้แล้วจริงๆ คำชื่นชมในเวลาเช่นนี้ เขาไม่อยากได้เลยจริงๆ!เสียงดังกรอบแกรบราวกับเสียงซุบซิบพึมพำ กลับพิสูจน์ความจริงที่สัตว์ร้ายต้าฮวงมากมายอยู่รอบทิศ ทำเอาเอ้อร์เหมาผวาจนทำหน้าตกใจสุดขีดเสียงข้าวต้มงูที่กำลังเดือดดังปุดๆ ท่ามกลางบรรยายเช่นนี้นั้นให้ความรู้สึกแปลกประหลาดนัก กลิ่นหอมเย้ายวนที่โชยออกมานั้นเมื่ออินหลิวเฟิงที่กำลังหิวโหยมากได้ดมกลิ่นนั้นเข้าไป ตอนนี้กลับไม่อยากทานแล้ว เพราะเขาคิดว่าเขาอาจจะไม่มีชีวิตได้ทานแล้วดวงตาสีเขียวสลับสีแดงของสัตว์ร้ายอยู่ภายใต้การบดบังของม่านหมอกของต้าฮวง ปรากฏให้เห็นวับๆ แวมๆ ในสายตาของเยี่ยนอวี๋และคนอื่นๆ“แม่เจ้า…” อินหลิวเฟิงรู้สึกขนหัวลุก เขารู้สึกได้ว่า พลังขั้นต ่าของสัตว์ร้ายต้าฮวงเหล่านี้ อยู่ในขั้นสุวรรณชาดด้วย!สัตว์ร้ายโขยงใหญ่เช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้เขาและเพื่อนร่วมทางของเขาถูกฉีกกระจายและกลืนกินจนไม่เหลือเ
