“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายืนหยัดไม่ยอมปล่อยมือจากบิดาของเขาต้าซือมิ่งราชสำนักจึงตบก้นน้อยๆ ของเขาเบาๆ “เจ้าตัวมอมแมมเช่นนี้ ไม่รู้สึกอึดอัดหรือ”“อ้ะเนะ?” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยปล่อยมือทันที เมื่อคิดถึงความจริงที่ตนกลิ้งมาบนพื้น เขาก็รู้สึกละอายใจขึ้นทันทีต้าซือมิ่งราชสำนักจึงจับก้อนน้อยที่แนบติดบนตัวเขาออกมาได้อย่างราบรื่น และยังคงทำอย่างระมัดระวังเพราะว่าเขายังคงคิดว่าก้อนน้อยมอมแมมตัวนี้ทั้งนิ่มทั้งเล็กและเปราะบาง เพียงแค่เขาออกแรงเล็กน้อย เจ้าก้อนมอมแมมก็อาจจะสลายเป็นผุยผงได้…และความระมัดระวังเช่นนี้ของเขา ก็ทำให้เยี่ยนเสี่ยวเป่าสัมผัสถึงความอ่อนโยนเหมือนแม่คนงามของเขา ทำให้เขาปรากฏรอยยิ้มไร้ซี่ฟันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ฮ่า”ต้าซือมิ่งราชสำนักสะดุดตากับรอยยิ้มอ่อนโยนหวานฉ ่าที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นของเจ้าก้อนน้อย มีชั่วขณะหนึ่งที่เขารู้สึกว่าตนเองเห็นจิ้งจอกน้อยร่าเริงจอมเซ่อซ่าตัวหนึ่งหน้าตาอิ่มหนำสำราญและมีความสุข ราวกับได้ทานอาหารอันโอชาจากเขาอย่างไรอย่างนั้น
“หึ…” ต้าซือมิ่งอดหัวเราะขึ้นเบาๆ ไม่ได้ เสียงไพเราะดั่งเสียงเครื่องดนตรีพิณที่ดีที่สุด เป็นบทกลอนงดงาม ลึกซึ้งและละเอียดอ่อนเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว ปล่อยให้บิดาของเขาเช็ดถูเนื้อตัวอย่างให้ความร่วมมือ ทว่ามือน้อยๆ ของเขายังคงจับมือของบิดาไว้ตามสัญชาติญาณถึงแม้เขาจะตัวเล็ก แต่แรงของเขาไม่น้อยเลย อย่างน
