้อยต้าซือมิ่งก็รับรู้ถึงความเจ็บแปลบตรงบริเวณที่ถูกจับ เจ้าหมอนี่…“เจ้ากลัวข้าหนีหรือ” ในขณะที่ต้าซือมิ่งเช็ดฝุ่นบนใบหน้าเขาเขาก็พบว่า เจ้าก้อนน้อยนี้ผิวยังบอบบางนัก เขาเพียงเช็ดเบาๆ ผิวบอบบางของเขาก็แดงแล้วต้าซือมิ่งจึงเก็บผ้าเช็ดหน้าเงียบๆ ไม่กล้าเช็ดอีก… พลางคิดว่าเจ้าก้อนน้อยตัวนี้คงถูกประคบประหงมมาอย่างดีทุกวัน แต่กลับไม่รู้ว่าเลี้ยงดูอย่างไรจึงปล่อยให้ติดนิสัยเสียเช่นการเกลือกกลิ้งไปมาเหมือนกับหนอนเช่นนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกถามก็พยักหน้าตอบว่า “อ้ะ!”ซือมิ่งรูปงามก็เลิกคิ้วโก่งงามดั่งภาพวาดของเขา ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “หากข้าไม่ไป ท่านแม่เจ้าคงมาจัดการข้าแล้ว”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาโต อยากจะบอกว่าแม่คนงามของเขาอ่อนโยนที่สุด ไม่ตีคนหรอก!
ทว่าเมื่อซือมิ่งรูปงามลูบศีรษะน้อยโล้นๆ ของเขาก็ทำให้สิ่งมีชีวิตตัวน้อยรู้สึกง่วงงุนขึ้นมาในทันที แต่เขายังคงเบิกตาโต อยากจะพูดอะไรอีก“ต้านทานการสะกดจิตของข้าได้ด้วยหรือ” ภายใต้ดวงตาของต้าซือมิ่งฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าเขายังคงลูบศีรษะเด็กน้อยต่อไป เพื่อสะกดจิตให้เจ้าก้อนน้อยที่อยู่ในอ้อมอกของเขาหลับ“หาวว” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ไม่สามารถรับมือบิดาผู้ให้กำเนิดได้ก็หาวหวอดสะลืมสะลือ จากนั้นก็มุดเข้าไปในอกของบิดาและหลับไปในที่สุดต้าซือมิ่งมองก้อนน้อยตัวมอมแมมที่อยู่ในอ้อมอกเงียบๆ ถึงแม้ทุกครั้งเจ้าก้อนน้อยจะปรากฏตัวขึ้นพร้อมความม
