ัวเสีย “ข้าดูแลคุณชายน้อยไม่ดีเอง!”“ไม่โทษเจ้าหรอก” เยี่ยนจื่อเสาพูดอย่างจริงใจ “ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเสี่ยวเป่าจะปล่อยพลังเช่นนั้นออกมา ในเมื่อ… ในเมื่อเขายังเล็กเช่นนั้น”“…ใช่” อันที่จริงกู้หยวนหมิงเพิ่งตั้งสติได้ “เด็กคนนั้นจู่ๆ ระเบิดพลังและความเร็วที่ไม่น้อยไปกว่าขั้นสุวรรณชาด ข้าคิดว่าข้าเองก็ตามเขาไม่ทัน”กู้หยวนหมิงยิ่งคิดยิ่งมึนงง เพราะว่าเขารู้สึกเหมือนตนเองกำลังบรรยายความจริงที่น่าพิศวงเรื่องหนึ่งอยู่ เขารู้สึกว่าการมาต้าฮวงครั้งนี้เหมือนตนจะไม่ได้สิ่งใดเลย มีเพียงทำลายทัศนะคติของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ทราบว่า… นั่นยังเป็นทารกอีกหรือ ทารกที่โตสองสามเดือนพรรค์นั้นน่ะ! ทารกที่ก่อนหน้านี้ยังตัวอ่อนปวกเปียกคลานอยู่แบบ
นั้น! และเขายังไม่มีฟัน มิหนำซ ้ายังปีนไม่เป็น! ไม่สิ ทารกนั่นแม้แต่นั่งยังนั่งไม่เป็นเลย นี่มันปีศาจอะไรกัน กู้หยวนหมิงไม่เข้าใจแต่อินหลิวเฟิงในฐานะที่เป็นผู้เคยผ่านเรื่องราวชวนปวดศีรษะเช่นนั้นมานับครั้งไม่ถ้วน เขาพูดอย่างสงบว่า “ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยข้าก็ไม่รู้สึกถึงภัยอันตราย ดังนั้นน่าจะไม่เป็นอะไรมาก พวกเราปิดล้อมที่นี่ก่อนเถิด แล้วค่อยดูอีกครั้ง”“…ก็คงทำได้เท่านั้น” แม้เยี่ยนจื่อเสาจะไม่พอใจเท่าไร แต่เขาก็รู้ว่าข้อเสนอของอินหลิวเฟิงคือสิ่งเดียวที่ตอนนี้พวกเขาสามารถทำได้ทว่าเม่ยเอ๋อร์กลับปิดล้อมบริเวณนี้ไว้หมดแล้ว แต่นางตกอยู่ในอาการบ้าคลั่ง รอบตัวนางแผ่ซ่านร
