และยังยิ้มจนน ้าลายไหลยืดลงมาต้าซือมิ่งราชสำนักที่สัมผัสถึงของเหลวที่ไหลลงบนคอของตนนั้นก็แทบจะผลักเจ้าก้อนมอมแมมออกไปทันที! เนื้อตัวสกปรกไม่ว่ายังน ้าลายไหลอีก ทำไม… ถึงสกปรกเช่นนี้
แต่แม้จะรังเกียจอย่างไร เขาก็มิอาจทิ้งเจ้าก้อนน้อยไปไม่ได้ มือของเขายังยกขึ้นตามสัญชาติญาณ ลูบเจ้ามอมแมมน้อยที่ซุกอยู่ที่ซอกคอเขา“!” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยเกร็งร่าง ราวกับตื่นเต้นมาก!เมื่อต้าซือมิ่งที่รู้สึกเกร็งไปทั้งตัวได้ลูบศีรษะโล้นเลี่ยนของเขาก็พลันเกิดความคุ้นชินแปลกประหลาดขึ้นในใจ ทำให้เขาเอ่ยปลอบเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน “โอ๋”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็ดีใจจนผ่อนคลายลง แต่ยังคงกอดคอบิดาเอาไว้แน่น ท่าทีอาลัยอาวรณ์ท่าทางเช่นนี้ของเจ้าก้อนน้อยทำให้ต้าซือมิ่งที่กอดเขาอยู่ยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าก้อนน้อยถึงติดเขางอมแงมเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่รู้สึกรังเกียจ หากเจ้าก้อนน้อยสะอาดกว่านี้น่ะนะทว่า…“แม่ของเจ้ามาแล้ว”ต้าซือมิ่งราชสำนักที่รู้ว่าเยี่ยนอวี๋กำลังจะมาถึงนั้นพลันดึงผ้าเช็ดหน้าออกมา พยายามผละเจ้าก้อนน้อยออกเพื่อเช็ดเนื้อตัวเขาอย่างไม่รีบไม่ร้อน “ปล่อยมือก่อน ข้าจะเช็ดหน้าให้เจ้า” จะได้ไม่ถูกเข้าใจผิดอีกว่าข้ารังแกก้อนน้อยก้อนนี้อีกแล้ว…
