กู้หยวนหมิงที่กำลังจ้องมองพื้นดินนั้นกลับไม่สามารถเห็นแสงสีม่วงระยิบระยับที่ไหลล้นออกมาได้ แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองเห็น! เขาจับมือของเม่ยเอ๋อร์ไว้แน่น“ใช่แล้ว” เยี่ยนจื่อเสาตอบ “อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น” ถึงแม้จะเป็นห่วงน้องสาวมาก แต่หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมาหลายครั้ง เขาก็สามารถยับยั้งความรู้สึกของตนเองได้ด้วยความตระหนักรู้ที่เกิดขึ้นน้องเล็กไม่ใช่น้องเล็กผู้ ‘อ่อนแอ’ ที่ต้องคอยปกป้องตลอดเวลาคนนั้นอีกแล้วถึงแม้การรับรู้เรื่องนี้จะทำให้เยี่ยนจื่อเสาปวดใจยิ่งกว่าเดิมก็ตามแต่เขาก็รู้ดีว่า ทั้งหมดนี้จะต้องเกิดขึ้นในวันหนึ่ง ตั้งแต่ตอนที่เขาไม่สามารถอยู่ข้างกายนางเมื่อครั้งน้องเล็กต้องการเขามากที่สุดแล้วเขาเองก็ดีใจที่เห็นน้องเล็กเติบโต ถึงแม้ว่าเขาเองก็เหมือนท่านพ่อที่ไม่อยากเห็นการเติบโตเพราะถูกบีบบังคับเช่นนี้ แต่ในเมื่อพวกเขาไม่สามารถปกป้องนางได้ดี เช่นนั้น…พวกเขาก็ต้องทำให้นางเติบโตได้ดีกว่าเดิม เก่งกว่าเดิมแข็งแกร่งกว่าเดิม ใช้ความพยายามทั้งหมดช่วยนางไปได้สูงขึ้นและดีขึ้น ทำให้อันตรายทุกอย่างไม่สามารถเอื้อมถึงนางได้และในขณะที่เยี่ยนจื่อเสาทอดถอนใจกับตนเองนั้น กู้หยวนหมิงก็ขมวดคิ้วถามขึ้นว่า “ข้าสัมผัสอะไรไม่ได้เลย พวกเจ้าล่ะ”
“ข้าก็ไม่ได้เช่นกันขอรับ” เอ้อร์เหมาตอบอย่างตรงไปตรงมากู้หยวนหมิงจึงมองไปที่เม่ยเอ๋อร์ เม่ยเอ๋อร์ก็ส่ายศีรษะอย่างถือเป็นการไว้หน้าเขาส่วนอินหลิวเฟิงนั้นได้ตกอย
