ู่ในภวังค์ตกตะลึงเสียแล้ว ท่าทางเหม่อลอยเช่นนั้นทำให้กู้หยวนหมิงหมดคำพูด เขามองกลับมาที่เดิม“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงร้อง เพราะเขาพบว่ากลิ่นอายของพ่อคนงามของเขารุนแรงขึ้นแล้ว เขาพยายามดิ้นรนเอื้อมไปข้างหน้าแต่ด้วยหน้าที่เม่ยเอ๋อร์จึงกอดเขาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงจับเม่ยเอ๋อร์อย่างร้อนรน “อ้ะเนะเนะ” ปล่อยเสี่ยวเป่าลงไปนะเสียดายที่เม่ยเอ่อร์ไม่เข้าใจในขณะนั้นเองบริเวณที่กระบี่ไท่ชางซ่อนตัว เงาแสงสีม่วงอร่ามก็ปรากฏขึ้น ทำเอากระบี่ไท่ชางตกใจส่งเสียง วิ้ง ไม่หยุด และมันก็อยากจะหายตัวไปจากพื้นที่ตรงนี้ทันทีแต่เมื่อกระบี่ไท่ชางส่งเสียง แสงบริสุทธิ์อร่ามวงหนึ่งก็มัดตัวมันรอบตัวมีรังสีสีม่วงแผ่ซ่าน
วิ้ง! ทันใดนั้นกระบี่ไท่ชางก็เปล่งรังสีดุร้ายน่าสะพรึง ทั่วทั้งบริเวณแทบจะพังทลาย แต่ความผิดปกติเช่นนี้ ก็ถูกเงาใครบางคนที่ปรากฏขึ้นควบคุมไว้“เจ้าอย่าตระหนก” เงาร่างที่ควบคุมกระบี่ไท่ชางเผยร่างเดิมออกมา และการปรากฏตัวของเขานั้น ก็ทำให้กระบี่ไท่ชางชะงักงันมันมองชายหนุ่มผมดำสวมชุดสีดำเข้มตรงหน้าท่านนี้ด้วยความงงงัน รู้สึกคุ้นหน้านัก แต่มันยังคงระแวดระวัง ตั้งท่าพร้อมโจมตีทุกเมื่อต้าซือมิ่งราชสำนักที่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่เองก็มิได้ทำเรื่องเกินเลยแต่อย่างใด แต่เขารู้สึกได้ว่า เจ้าของของกระบี่เล่มนี้กำลังรุดมา“ไหวพริบดีนี่” ต้าซือมิ่งราชสำนักเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่กระบี่ไท่ชาง
