พูดด้วยเสียงไพเราะดุจเสียงพิณ “ไปกับข้า”วิ้ง! กระบี่ไท่ชางย่อมคัดค้าน เพราะมันมีเจ้าของเพียงคนเดียวแต่แล้วต้าซือมิ่งก็ร่ายคาถาโบราณท่อนหนึ่งใส่กระบี่ไท่ชาง ทำให้ความเป็นปรปักษ์ของกระบี่ไท่ชางมลายหายไปในทันที จากนั้น…เมื่อเยี่ยนอวี๋ตามมาถึง นางก็เห็นแสงสีม่วงกระเพื่อมกำลังพัดม้วนกระบี่ไท่ชางของนางไป และกระบี่ไท่ชางเองก็เหมือนจะมิได้ขัดขืน?
“บังอาจ!” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว สายตาสาดประกายอำมหิต นางกระโดดเหินเข้าหาแสงสีม่วงกระเพื่อมแสงนั้น บริเวณนั้นพังทลายต่อเนื่องอย่างไร้ซึ่งการควบคุมและนี่ก็คือต้นตอที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยู่ข้างบนมองเห็นแสงวิบวับทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่สามารถหยุดต้าซือมิ่งผู้ลึกลับท่านนั้นไว้ได้ เขายังคงหายไปในความมืดมิด“เวหาสะกดรอย!” เยี่ยนอวี๋ตามเข้าไปในความมืดอย่างไม่ยอมแพ้ ใต้เท้าปรากฏรอยคลื่นสีม่วงดำกระเพื่อมเป็นวง และทุกๆ ที่ที่นางเดินผ่าน ดอกไม้ต้นหญ้าหลากหลายแปลกตาแสนงามก็บานสะพรั่งหากมีเทพสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอยู่ที่นี่ พวกเขาย่อมรู้ว่า นั่นคือดอกไม้ต้นหญ้าที่ถูกเสกสร้างขึ้นครั้งเริ่มแรกสร้างโลก พวกมันมีชีวิตอยู่ก่อนจะเกิดความโกลาหลส่วนเวหาสะกดรอย ท่าร่างที่เยี่ยนอวี๋คิดค้นขึ้นเองนั้น เป็นท่าที่ใช้ดอกไม้ต้นหญ้าแปลกตาเก่าแก่เหล่านี้ทำให้นางทะลวงทุกอุปสรรค เดินไปได้ทุกๆ ที่ที่นางต้องการไปน่าเสียดายที่พลังของนางในตอนนี้ ไม่สามารถใช้ท่าร่างเวหาสะกดรอยได้เป็นเวลานานนัก ดังนั้
