น…“คลาดกันเสียแล้ว?” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม “คนคนนี้สามารถหลบหลีกท่าร่างเวหาสะกดรอยได้เช่นนั้นหรือ”
เยี่ยนอวี๋ไม่คิดเลยว่า ราชสำนักในโลกมนุษย์น้อยๆ แห่งนี้ จะมีบุคคลเช่นนี้อยู่ด้วย แต่เมื่อคำนึงถึงวิชาต้องห้ามในตำนานมากมายที่ปรากฏในราชสำนักแห่งนี้… เยี่ยนอวี๋ก็ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมทว่าสิ่งที่เยี่ยนอวี๋ไม่รู้คือ ในขณะที่นางไล่ตามเขาไม่ทันนั้น ต้าซือมิ่งราชสำนักท่านนั้นก็มุดออกมาจากที่เดิมแล้ว“อ้ะ!” เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ารับรู้ได้ เขาก็ปล่อยพลังออกมาเต็มเปี่ยมทลายการคุมขังของเม่ยเอ๋อร์ออกในทันที และกระโดดเข้าใส่แสงสีม่วงกระเพื่อมที่ไม่มีคนรอบข้างคนใดเห็น ซึ่งก็คือต้าซือมิ่งราชสำนักที่เพิ่งมุดออกมาจากในดินนั่นเอง…ทำเอาต้าซือมิ่ง พ่อของลูกที่เพิ่งหนีออกมางุนงงไปหมด!ต้าซือมิ่งราชสำนักเองก็ไม่คิดเลยว่า เขาที่แม้กระทั่งแม่ของลูกก็หลบหนีมาได้แล้ว แต่สุดท้ายกลับถูกเด็กน้อยจับเข้าเต็มเปาโชคดีที่เขาตั้งสติได้ทัน ในขณะที่เจ้าก้อนน้อยกระโดดเข้าใส่เขา เขาก็ใช้วิชาปลีกตัวตัดขาดจากภายนอกทันที“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงซบเข้าอกพ่อรูปงามของเขาอย่างมีความสุขทันที จากนั้นเขาก็จับบิดาของเขาไว้แน่น “อ้ะเนะเนะ!อ้ะเนะเนะ…”
