ความเร็วปานเทพเช่นนี้ ทำเอาผู้มากประสบการณ์และความรู้อย่างเยี่ยนอวี๋ตกตะลึงและนั่นทำให้นางไม่จับตัวเด็กน้อยกลับมาในทันที จนเมื่อนางตั้งสติได้ เด็กน้อยของนางก็กลิ้งไปไกลมากแล้ว!“…เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋รีบไป ‘เก็บ’ เด็กน้อยที่กลิ้งไปกลับคืนมาอย่างยากที่จะเอ่ยให้จบในประโยคเดียวได้แต่แล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูก ‘จับ’ กลับมากลับชี้ไปที่เดิมทีเคยมีบ้านอยู่อย่างร้อนรน เขาส่งเสียงร้องไม่หยุด “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”ถึงแม้เยี่ยนอวี๋ไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของต้าซือมิ่ง แต่นางก็รู้ว่า เด็กน้อยสัมผัสถึงกลิ่นอายของใครคนนั้นอีกแล้ว!เยี่ยนอวี๋ไม่ปล่อยให้เด็กน้อยตั้งตัวได้ก็รีบอุ้มเขาขึ้นมา เหาะเหินไปบริเวณที่กระบี่ไท่ชางปรากฏเมื่อครู่นี้อย่างรวดเร็ว ที่นั่นคือที่ที่กระบี่ไท่ชางหายไปอย่างลับๆ“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจขึ้นมาในทันใด เขาชี้ไปบนพื้น พูดกับท่านแม่ของเขา “อ้ะเนะเนะ” พ่อคนงามของลูกลงไปแล้ว! ท่านแม่รีบไปจับให้ลูกเร็วเข้าคิ้วโก่งงามวิจิตรดั่งภาพวาดของเยี่ยนอวี๋ขมวดเป็นปมในทันทีน ้าเสียงก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็น “เขาเข้าไปแล้วจริงๆ หรือ” เขาจะทำอะไรกันแน่! ชิงกระบี่ไท่ชางของนางหรือ ไร้เดียงสานัก
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างตื่นเต้น คิดจะให้ท่านแม่ปล่อยเขาลงบนพื้น แล้วขุดพื้นดินต้าฮวงออกเพื่อขุดพ่อคนงามของเขาออกมาแต่เยี่ยนอวี๋ไม่อนุญาตแน่นอน นางกอดเด็กน้อยแน่นขึ้น พูดว่า“เสี่ยวเป่าใจเย็นๆ
