นะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเปาแสดงออกว่าเขารู้สึกร้อนรน พ่อคนงามของเขาขี้ขลาด อาจจะหนีไปอีกแล้ว!ทว่าเยี่ยนจื่ออวี๋ก็ส่งสิ่งมีชีวิตตัวน้อยให้กับเม่ยเอ่อร์ที่ขึ้นมาอยู่ข้างกายนางก่อนหน้านั้นแล้ว และพูดกำชับว่า “ดูแลเสี่ยวเป่าให้ดีข้าไปประเดี๋ยวก็กลับมา”“คุณหนูใหญ่โปรดวางใจ” เม่ยเอ๋อร์อุ้มคุณชายน้อยที่อยู่ในอ้อมอกอย่างแนบแน่น ไม่ปล่อยให้สิ่งมีชีวิตตัวน้อยมีโอกาสมุดหนีไป“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากระวนกระวายใจทันที “อ้ะเนะเนะ!” ท่านแม่พาข้าไปด้วยสิเยี่ยนอวี๋ไม่พาเด็กน้อยไปเสี่ยงแน่นอน หลังจากนางจูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของเด็กน้อยเบาๆ แล้ว ก็พูดปลอบว่า “แม่จะจับให้ได้ เจ้าและเม่ยเอ๋อร์อยู่ด้วยกันที่นี่นะ อย่าซุกซน รอแม่กลับมา”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับชายเสื้อของท่านแม่ส่งสายตาอ้อนวอนอยากจะไปด้วย เขาอยากพบพ่อคนงามคนนั้นเหมือนกัน ไม่อยากให้เม่ยเอ๋อร์อุ้ม
เยี่ยนอวี๋อดใจทิ้งเขาไม่ลง นางปลอบประโลมเด็กน้อยต่อไปว่า“เสี่ยวเป่าเด็กดี แม่ไม่รู้ระดับการฝึกฌานแน่ชัดของเขา หากพาเจ้าไปด้วยแล้วเขาหนีไปได้อีกเล่า”“!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำหน้ามุ่ยทันที ยังคงดึงดันจะไปด้วย แต่แล้วเขาดึงรั้งได้ไม่นานนักก็ปล่อยแม่ไป และใช้มือน้อยๆ ของเขาผลักท่านแม่บอกให้แม่รีบไป “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ”เยี่ยนอวี๋เข้าใจดีว่า เด็กน้อยต้องการให้นางรีบไปรีบจับคนกลับมา นางจึงไม่รีรอ หายวับไปในทันทีส่วนเยี่ยนจื่อเสาและคนอื่นๆ ที่เพิ่งตั้งสติขึ้นไ
