ด้ พวกเขาเห็นเพียงเยี่ยนอวี๋กลายเป็นแสงวับหายไป และมุดเข้าไปในดินแล้ว!?“เกิดอะไรขึ้น” เยี่ยนจื่อเสายังคงตกอยู่ในความตะลึง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับหลานชายน้อยในชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เขาเดินขึ้นหน้ามองหลานชายน้อยอย่างงงัน จึงเหมือนกับว่าเขากำลังถามสิ่งมีชีวิตตัวน้อยคนนี้สิ่งมีชีวิตตัวน้อยเองก็คิดเช่นนั้น เขาชี้ไปที่พื้นอธิบายว่า“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”“ไม่รู้” เม่ยเอ๋อร์ตอบ นางไม่รู้จริงๆ“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ส่งเสียงร้องเสียงดังบอกว่า พ่อคนงามของข้ามาแล้ว! ท่านแม่ของข้าไปจับท่านพ่อมาให้ข้าแล้ว! ท่านแม่เก่งที่สุดเลย
“เสี่ยวเป่ารู้หรือ” เยี่ยนจื่อเสามองหลานชายน้อยอย่างตะลึงงันเขากำลังส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาไม่หยุด พยายามสนทนากับเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าหลานชายตัวน้อยช่างน่าสงสาร เพราะไม่ว่าเจ้าตัวน้อยจะพูดอะไรก็ไม่มีผู้ใดฟังรู้เรื่องเลย!เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าลุงรองฟังไม่รู้เรื่อง เขายังคงส่งเสียงน้อยๆของตนต่อไป “อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ” บอกว่าพ่อคนงามของข้างดงามมากเลย! งดงามเหมือนท่านแม่เลย“ลุงเข้าใจแล้ว” เยี่ยนจื่อเสาไม่อาจหักใจบอกว่าตนฟังไม่รู้เรื่องมิได้ เขาลูบศีรษะโล้นน้อยๆ ของหลานชายน้อยเบาๆ “เช่นนั้นเรารอแม่เจ้าด้วยกันนะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็รีบมองไปบนพื้น รอดูแม่คนงามของเขาจับพ่อคนงามของเขากลับมาอินหลิวเฟิงตะลึงที่สุด เขามองเยี่ยนจื่
