อเสาด้วยสายตาชื่นชมอย่างยิ่ง พูดขึ้นว่า “เจ้าฟังท่านประมุขน้อยรู้เรื่องหรือ”เยี่ยนจื่อเสาหน้าเจื่อน แต่โชคดีที่ศีรษะรวมถึงใบหน้าของเขาอยู่ใต้ชุดคลุมจึงไม่มีผู้ใดเห็น เขาจึงพูดอย่างนิ่งเฉยว่า “แน่นอน เรามีสายเลือดเกี่ยวโยงกัน”“สายเลือดเกี่ยวโยงดั่งทวยเทพ” อินหลิวเฟิงมองหลานและลุงด้วยสายตาไม่อาจเข้าใจ เขาแอบสงสัยลึกๆ ว่า ตระกูลเยี่ยนทั้งตระกูลมีความลับอะไรที่ปิดบังไว้อีกหรือไม่
หรือว่า…พวกเขาคือทายาทของปฐมราชินี!?“ให้ตายเถอะ!” อินหลิวเฟิงทำตนเองตกใจสะดุ้งโหยง และทำเอ้อร์เหมาและกู้หยวนหมิงสะดุ้งโหยงไปด้วยเช่นกัน “เกิดอะไรขึ้นหรือ”“ไม่ ไม่มี…” อินหลิวเฟิงลูบท้ายทอยตนเอง รู้สึกว่าตนอาจจะรู้มากเกินไปแล้ว! ไม่รู้ว่าจะถูกฆ่าปิดปากหรือไม่แม่เจ้า!กลับไปเขาต้องตรวจหาแซ่สกุลของปฐมราชินีศักราชหยวนชูแล้ว หรือไม่ก็ลองดูว่านางมีทายาทรุ่นหลังหลงเหลือมาหรือไม่ไม่ไหวแล้ว! ไม่ไหวแล้วจริงๆ …อินหลิวเฟิงพึมพำอยู่คนเดียว ทำเอาเอ้อร์เหมารู้สึกขายหน้า ในเมื่อกู้หยวนหมิง เม่ยเอ๋อร์และเยี่ยนจื่อเสากำลังใช้สายตาแสดงความห่วงใยที่มีต่อคนสติไม่ดีมองอินหลิวเฟิงเอ้อร์เหมาจึงแก้ต่างว่า “ปกตินายท่านของเราไม่เป็นเช่นนี้ขอรับ”“อ้อ เขาเป็นเช่นนี้ในบางครั้งสินะ” กู้หยวนหมิงทำทีเข้าใจ
“ไม่ ไม่ใช่ขอรับ…” เอ้อร์เหมากุมขมับ “เขาก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้ในบางครั้ง เขาแค่…”“มิต้องอธิบาย เราเข้าใจ” กู้หยวนหมิงถอนหายใจ ก่อนจะมองไปบริเ
