ลำแสงอ่อนๆ สาดส่องออกมาจากประตู พลังวิญญาณใต้หล้าอากาศรอบตัว แม้กระทั่งกาลเวลา และความว่างเปล่าต่างหยุดนิ่งในทันทีราวกับถูกเสียงเปิดประตูนั้น ‘คำราม’ ใส่กู้หยวนหมิงคิดว่าเป็นภาพลวงตา แต่แล้ว…ทุกสิ่งนั้นคือจิตวิญญาณแห่งฟ้าดินที่รวมตัวกันเป็นโลกใบนี้ได้แก่อากาศ เวลาและความว่างเปล่า พวกมันกำลังน้อมบูชาเจ้านายเพียงหนึ่งเดียวของพวกมันด้วยวิธีของตน สตรีผู้เดินออกมาจากประตูบานนั้น ปฐมราชินีผู้บุกเบิกโลกท่านนั้นชั่วขณะนั้นทุกสิ่งพลันหยุดนิ่ง…แต่แล้วเสียงร้องครืนที่ดังไปทั่วทั้งเรือนและหุบเขากลับทำให้ผู้คนในเหตุการณ์ละความสนใจไปจากพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ทำให้พวกเขาคิดไปว่าที่กลิ่นอาย กาลเวลาและความว่างเปล่าหยุดนิ่งนั้นเป็นเพราะหุบเขานี้กำลังจะสูญสิ้น“หาววว” เสียงหาวอ่อนเยาว์แสนน่ารักดังขึ้นเบาๆ ในขณะเดียวกันก็ทำเอากู้หยวนหมิงอดสงสัยไม่ได้ว่าความรู้สึกอัศจรรย์ที่สัมผัสได้เมื่อครู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตาจากนั้นเมื่อกู้หยวนหมิงได้สติก็พบว่า เยี่ยนอวี๋เพิ่งเดินออกมาจากประตูบานนั้น นางยังคงสวมชุดกระโปรงแขนกว้างสีสันสดใสงดงามจับตานัก
“หาววว” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ซบอกเยี่ยนอวี๋ก็ง่วงหงาวหาวนอนพลางกอดคอท่านแม่ของเขาไว้ ถูไถไปมาอย่างออดอ้อนเยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นลูบเจ้าตัวน้อยตัวนุ่มนิ่มเบาๆ จากนั้นก็หอมศีรษะของเขา เอ่ยกล่อมเด็กน้อยว่า “ยังนอนไม่พอก็นอนต่อ”“อา” เยี่ยนเสี่ยวเป่าขานตอบอย่างอ่อนแรง เขาซุกหน้
