าเข้าไปที่ซอกคอของแม่ตามสัญชาติญาณ ดวงตากลมโตสีดำขลับดวงนั้นเต็มไปด้วยความงัวเงียเยี่ยนอวี๋จึงตบหลังของเด็กน้อยอย่างเบามือ ทำให้เจ้าตัวน้อยที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มสะลืมสะลือจะหลับไปอีกครั้ง ทว่า…“มารดามันเถอะ!” อินหลิวเฟิงร้องเสียงหลง ขับไล่อาการงัวเงียของเยี่ยนเสี่ยวเป่าไปจนหมด ทำให้เขาเบิกตาโต หันศีรษะมองไปทันทีอินหลิวเฟิงที่จู่ๆ ร้องตะโกนขึ้นมาตกอยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดีนักงูลวดลายหลากสีตัวนั้นเข้ามาฉกมีดหลิวที่บินออกไปจากแขนเสื้อเขาไม่พอ มันยังกำลังจะฉกไปที่นายท่านและองครักษ์อย่างดุร้ายด้วย“อ้ะ!” ดวงตาสะลืมสะลือของเยี่ยนเสี่ยวเป่าพลันสว่างวาบขึ้นทันทีในขณะเดียวกัน หมอกสีดำกลุ่มหนึ่งของเม่ยเอ๋อร์ก็พุ่งตรงเข้าไปที่ปากที่กำลังอ้ากว้างของงูตัวนั้น! จากนั้นมันก็สะเทือนจนกระเด็น
ถอยกลับไปบนมือของศิษย์ลัทธิเซิ่งเหลียน ก่อนจะระเบิดตูมกลายเป็นงูตัวใหญ่ฟ่อ! งูหลากสีขนาดเท่าแขนตัวนั้นดวงตาเบิกกว้างมองไปที่เม่ยเอ๋อร์! ก่อนจะพูดเสียงมนุษย์อย่างแข็งกระด้างว่า “อย่าแส่หาเรื่อง”“แม่ง!” เอ้อร์เหมาและอินหลิวเฟิงคุมอารมณ์สงบนิ่งไว้ไม่อยู่แล้วพวกเขารีบไปแอบหลังเม่ยเอ๋อร์ “งูตัวนี้พูดได้ด้วยรึ! มันคือสัตว์ร้ายในตำนานหรืออย่างไร!”“หากใช่ พวกเจ้าตายแต่แรกแล้ว” กู้หยวนหมิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก ทว่าสายตาที่มองงูตัวใหญ่ตัวนั้นเต็มไปด้วยด้วยระแวดระวัง“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าสนใจงูตัวนี้ขึ้นมาในทันใด “อ้ะเนะเนะ
