“ตะวันจวนจะลับฟ้าแล้ว รีบออกเดินทางกันเถอะ!”
สิ้นเสียงคำสั่ง จางอวิ๋นก็พาศิษย์ทั้งสองและนักพรตเฒ่าหวงทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่สัมผัสได้ว่าไอวิญญาณเบาบางลงทันที…
เมื่อพวกเขารู้สึกได้ว่าความหนาแน่นของปราณรอบกายเริ่มเจือจาง ผืนนภาก็ถูกกลืนกินด้วยม่านราตรีจนมืดมิด
ทั้งสี่คนกระจายกำลังสำรวจพื้นที่โดยรอบ ในที่สุดก็พบโพรงต้นไม้ขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง หลังจากลงมือสังหารเจ้าถิ่นอย่าง “หมีน้ำตาลวิญญาณ” ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็ยึดรังของมันมาเป็นฐานที่มั่นสำหรับพักผ่อนชั่วคราว
อันดับคงร่วงกราวรูดแล้วกระมัง พรุ่งนี้คงต้องเร่งมือกันหน่อย!
จางอวิ๋นทรุดกายนั่งลงบนเบาะฟาง พลางเหลือบตามองคะแนนบนกำไลฝึกตน นับตั้งแต่ถูกดูดเข้ามาในถ้ำสวรรค์ใต้ดินจนถึงบัดนี้ เขาเพิ่งจะได้รับมาเพียง 20 คะแนนจากการสังหารเจ้าหมีน้ำตาลเมื่อครู่นี้เอง เวลาล่วงเลยไปนานขนาดนี้ อันดับที่เคยเกาะกลุ่มหัวตารางย่อมต้องร่วงหล่นไปไกลโข
หากคิดจะคว้าอันดับหนึ่ง เวลาสองวันที่เหลือคงต้องทุ่มสุดตัวเสียแล้ว!
……
ณ ลานกว้างด้านนอกป่าหนานเฟิง
ท่ามกลางความมืดมิดแห่งรัตติกาล พื้นที่โดยรอบกลับสว่างไสวราวกับกลางวันด้วยแสงจากโคม
