“เอาล่ะ… ไปกันเถอะ!”
จางอวิ๋นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ก่อนจะก้าวเท้าเดินนำลงไปยังบันไดทางลับใต้ดินด้วยท่วงท่ามั่นคง
สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งรีบก้าวเท้าตามหลังผู้เป็นอาจารย์ไปติดๆ ด้วยความเชื่อมั่น
ส่วนนักพรตเฒ่าหวงในฐานะทาสรับใช้คนใหม่ ได้แต่เดินรั้งท้ายอย่างเงียบเชียบ ใบหน้ายังคงเจื่อนๆ ไม่หาย
คณะเดินทางทั้งสี่เดินลัดเลาะลงมาจนถึงห้องศิลาใต้ดินที่ซ่อนอยู่ด้านล่างสุดของบันได
เบื้องหน้าของพวกเขาคือแท่นหินโบราณสูงครึ่งเมตรแท่นหนึ่ง ลวดลายสลักเสลาเลือนรางตามกาลเวลา ด้านบนมีผ้าคลุมสีดำผืนใหญ่ปิดทับเอาไว้ราวกับต้องการปกปิดความลับบางอย่าง
พรึ่บ!
เมื่อจางอวิ๋นกระชากผ้าคลุมสีดำออก อักขระค่ายกลที่สลับซับซ้อนก็ปรากฏแก่สายตา พร้อมกับแสงสว่างนวลตาที่เริ่มเรืองรองขึ้นมา
นักพรตเฒ่าหวงเบิกตากว้าง มองดูด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง
คาดไม่ถึงเลยว่าในสถานที่กันดารใต้ดินแบบนี้ จะมีการติดตั้ง ‘ค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกล’ เอาไว้ด้วย! การสร้างค่ายกลระดับนี้ต้องใช้วัตถุดิบมหาศาลและความเข้าใจในมิติที่ลึกซึ้ง ผู้สร้างสถานที่แห่งนี้ต้องมีฝีมือที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองแผ่นหลังของจางอ
