ในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ที่ยังคงกำลังหาคนคนนั้นอยู่ก็ได้รู้ว่า“ยังคงหาไม่เจอรึ”ถึงแม้เยี่ยนอวี๋คาดเดาได้แต่แรกอยู่แล้วว่าต้าซือมิ่งราชสำนักท่านนี้ไม่ธรรมดา พลังที่ฟื้นฟูมาได้ในยามนี้ เกรงว่ามิสามารถรับมือได้ง่ายๆ แต่นางยังคงรู้สึกคับข้องใจนัก เพราะเหมือนกับว่าฝั่งนั้นแอบตามพวกนางมานานมากแล้ว และอาจจะเคยรังแกเสี่ยวเป่าของนางด้วย“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เคยถูก ‘รังแก’ กำลังมองแม่คนงามของเขาด้วยดวงตาใสแป๋ว เขาตั้งตารอแม่คนงามของเขาจับพ่อคนงามมาให้เขาแต่เยี่ยนอวี๋ที่ตั้งสติได้แล้วก็เหมือนถูกลิขิตไว้ว่าต้องทำให้เจ้าตัวน้อยผิดหวังแต่ครั้งนี้นางกลับเข้าใจเจ้าตัวน้อย “แม่หาเขาไม่เจอ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอ้าปากกว้าง เขาซบอกมารดาด้วยความน้อยใจ พูดอย่างไม่เข้าใจว่า “อ้ะเนะเนะ? อ้ะเนะเนะ…”สิ่งมีชีวิตตัวน้อยไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเหตุใดพ่อคนงามไม่มาหาเขา หรือว่าเพราะว่าครั้งที่แล้วเขาสกปรกเกินไป พ่อคนงามก็เลยไม่ชอบเขาแล้ว?เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ตาแดงคล้ายจะร้องไห้ น ้าเสียงสะอื้นเล็กน้อย “อ้ะเนะเนะ…”
“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนอวี๋รีบอุ้มเจ้าตัวน้อยที่กำลังเสียใจขึ้นมา พูดอย่างรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่งว่า “แม่ไม่ดีเอง แม่หาเจ้าคนสารเลวที่รังแกลูกคนนั้นไม่ได้ เสี่ยวเป่าอย่าเสียใจเลย แม่สัญญากับเจ้า ว่าจะต้องจับเขาให้ได้”“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่างงงัน พ่อคนงามของเขาไม่ใช่คนเลวนี่ แต่ถึงอย
