“ถูกต้อง” เฉินซ่านเฒ่าชราผู้เป็นประมุขหอโอสถของคุนอู๋ เป็นผู้หลอมโอสถที่อยู่ในระดับไม่ที่หนึ่งก็ที่สองของต้าซย่า ระดับความรู้ลึกซึ้งในวิถีแห่งโอสถและวิถีแห่งยาอายุวัฒนะนั้นเทียบเท่ากับผู้เป็นสู่เจิ้งแห่งสำนักหมอหลวงดังนั้นเขาจึงสามารถบอกได้ว่าพิษที่หยางเซ่าเหิงถูกวางนั่นก็คือพิษไร้ร่องรอยซึ่งเป็นพิษประหลาดที่สูญหายไป“พิษชนิดนี้ไร้ร่องรอยไม่สามารถสืบเสาะหาที่มาได้ เพราะมันไร้สีไร้กลิ่น ผู้ที่ถูกพิษนั้นจะไม่รู้สึกเลย มีเพียงอาการวิงเวียนศีรษะเป็นครั้งคราวเท่านั้น น้อยคนจะใส่ใจชั่วเวลาพริบตาเดียวที่รู้สึกเหมือนภาพหลอนนี้ แต่ตราบใดมันเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ ผู้ที่ถูกพิษจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย”เฉินซ่านใช้ชาวิญญาณบ้วนปากซ ้าแล้วซ ้าเล่า เพื่อล้างเลือดของหยางเซ่าเหิงที่เขาลิ้มรสสัมผัสเพื่อตรวจสอบออกไป และรีบกลืนยาล้างพิษคุณภาพสูงที่เต็มไปด้วยพลังงานจิตวิญญาณอย่างรวดเร็วและด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง“อินหลิวเฟิง!” หยางเซ่าเหิงคิดขึ้นมาทันที ในวันนั้นอินหลิวเฟิงหยุดรถม้าอย่างกะทันหัน จึงรู้โดยสัญชาตญาณว่าเขาถูกวางยาในขณะนั้น!
“เป็นเจ้าเด็กเมืองโยวตูที่ลงมือกับเจ้า?” เฉินซ่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็กล่าวด้วยความคิดว่ามีแต่จะเป็นเช่นนี้ “ดูเหมือนว่าแท้จริงแล้วเมืองโยวตูจะไม่ปรองดองเหมือนภายนอกที่แสดงออกมา”“เพราะข้าประเมินเขาต ่าเกินไป!” หยางเซ่าเหิงพูดกับตัวเองอย่างเย็นชา ถามอีกว่า “ไม่ท
