กอันฟอนเฟะนี้แต่สิ่งที่กระบี่ไท่ชางคิด ไม่เคยอยู่ในความคิดของเยี่ยนอวี๋เลยแต่นางกลับรู้สึกพึงพอใจในการเกิดใหม่ เพราะนางชื่นชอบความเป็นมนุษย์ที่ได้ให้กำเนิดลูก และชอบบิดาเจ้าน ้าตากับพี่รองของนางมากดังนั้น…“ไม่ต้องเศร้าใจไป ข้าสบายดี” เยี่ยนอวี๋พูดอย่างจริงใจที่ได้พูดประโยคนี้กับอดีต ‘สหายร่วมรบ’ ของนาง แต่ฝ่ายหลังกลับไม่คิดอย่างนั้นแต่เยี่ยนอวี๋ไม่ได้บังคับ ขณะที่นางลูบหลังลูกที่กำลังหลับสนิทนางหลับตาลง พูดพึมพำถึงวันเดือนปีเกิดของเยี่ยนจื่ออวี๋ใช่แล้วนางต้องหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดเพื่อจะได้เห็นชีวิตที่ ‘พึงมี’ ของแม่นางน้อยเยี่ยนจื่ออวี๋
