นั้นโดยไม่กังวล ฟังท่านแม่ร่ายคาถาไปพลาง ทำตาปรือเคลิบเคลิ้มไปพลางอย่างไรก็ตาม เมื่อการฝึกฝนของเยี่ยนอวี๋เริ่มเข้าขั้นดีขึ้น ทางตอนใต้สุดของอาณาเขตต้าซย่า! ในเมืองชั้นในของเมืองโบราณก็มีเสียงคำรามด้วยความโกรธที่ระเบิดขึ้นทันที “สารเลว! สารเลวเอ้ย…”“ไอ้สารเลวคนไหนกล้าดีมาฆ่าซิงเอ๋อร์! ข้าจะฆ่ามัน!” คนที่คำรามเป็นชายรูปร่างกำยำมีกล้ามแขนเป็นมัดๆ เหมือนคนทั่วไปทว่าความสูงของชายฉกรรจ์คนนี้ก็สูงกว่าคนธรรมดาถึงสองเกือบสามเท่า ดวงตาใหญ่โตพอๆ กับตาวัว! รูจมูกใหญ่เช่นกัน ซ ้ายังตกแต่งด้วยวงแหวนขนาดใหญ่ที่ร้อยเข้ากับจมูก ซึ่งส่งเสียงดังเมื่อเขาคำรามเกิดเป็นเสียงเกรียวกราวระคายหูแต่ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธมาก แต่ลูกน้องของเขายังคงกอดเขาไว้แน่น ไม่ปล่อยให้เขาออกจากประตูวิหาร “ท่านหัวหน้าลัทธิ! ใจเย็น
เสียก่อน! ตามสัญญาความพ่ายแพ้ ท่านไม่สามารถออกจากเขตจิ่วหลีได้นะขอรับ”“ข้าไม่สน! พวกมันกล้าฆ่าซิงเอ๋อร์ของข้า ข้าจะฉีกสัญญาทิ้งซะอย่างมากก็ก่อสงครามกันอีกครั้ง!”ปัง!คนที่ช่วยกันรั้งหัวหน้าลัทธิเซิ่งเหลียนถูกสะบัดจนกระเด็นอย่างรวดเร็ว! ตัวเขาเองได้กระโจนขึ้นไปลอยตัวบนอากาศ แล้วเดินทางออกจากลัทธิเซิ่งเหลียน ไปทางทิศตะวันออกของต้าฮวง สถานที่ที่ซึ่งเยี่ยนอวี๋และคนอื่นๆ อยู่! เขาเหาะแล้วอย่างไรก็ตาม…“ไปซะ”น ้าเสียงเยือกเย็นสง่างามราวกับเสียงพิณสวรรค์ ดังกังวานออกไปอย่างช้าๆ
