ู่โตจ้องมารดาไม่กะพริบสำหรับเยี่ยนอวี๋ นางถูกลิขิตให้ต้องทนต่อการฝึกฝนแบบนี้หลายครั้ง เพราะมีเพียงแค่ทำให้อนุสติของนางแข็งกล้าจนกระทั่งแสงกลุ่มหนึ่งของกระบี่ไท่ชางไม่สามารถทำลายลงได้ เมื่อนั้นจึงถือได้ว่านางประสบความสำเร็จแต่คราวนี้ที่เยี่ยนอวี๋เริ่มร่ายคาถา “แรกเริ่มไร้สรรพสิ่ง ไร้สรรพสิ่งไร้นาม ต้นกำเนิดของความเป็นหนึ่ง ต้นกำเนิดของแหล่งกำเนิดต้นกำเนิดของลมปราณและต้นกำเนิดของความคิด”มีแสงสีม่วงเหลือบดำอ่อนเรืองแสงจางๆ ขณะที่เยี่ยนอวี๋กำลังร่ายมนต์ รวมตัวกันต่อหน้านางราวกับว่าได้สัมผัสตามเสียงของนางมาและแทรกซึมไปตามช่องที่แตกระแหงในตำแหน่งหนีหวานกงของนางแล้วก่อตัวเป็นเส้นตาข่าย ทำให้พลังจิตที่พังทลายรวบรวมกลับมาทีละปอยในระหว่างกระบวนการนี้ พลังจิตใจที่อ่อนแอ อ่อนด้อย และไม่บริสุทธิ์ล้วนถูกละทิ้งไปทั้งหมด เหลือเพียงพลังจิตใจที่มีความสัมพันธ์แนบแน่นและแรกเริ่มเท่านั้น จิตใจที่สามารถรวบรวมกลับมาได้ จึงจะถูกหลอมรวมกลับไปยังตำแหน่งหนีหวานกงของเยี่ยนอวี๋เหมือนคลื่นลูกใหญ่ซัดหาดทราย
ดังนั้น…ภายใต้วัฏจักรของการแบ่งบรรเทาและการหลอมรวมตนเองขึ้นอีกครั้งอนุสติของเยี่ยนอวี๋ค่อยๆ เปล่งแสงควบแน่นสีม่วงเหลือบดำ ขุมพลังที่กระบี่ไท่ชางจู่โจมก็ไม่ทำลายอนุสติของนางโดยตรงเหมือนที่เคยทำในตอนแรก“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจที่พบว่ากลิ่นอายของมารดาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเขาจึงเอนตัวนอนบนเตียงเล็กๆ
