่อเสาจะเฝ้าอยู่ที่นี่ต่อเอง”“ข้าจะไปสำรวจเส้นทางเหมือนกัน ซวงเสวียนจวินเจ้าเฝ้าที่นี่คนเดียวก็พอ” เยี่ยนจื่อเสาแสดงชัดว่านั่งไม่ติดที่แล้ว“…ก็ได้” อินหลิวเฟิงที่ได้รับมอบหมายให้รับภาระสำคัญ เขารู้ว่าเหตุใดเยี่ยนจื่อเสาจึงไว้ใจเขามาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับความไว้ใจ แต่กลับรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขนักเอ้อร์เหมานั้นต่างออกไป เขาคิดด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก!นายน้อยของพวกเขาได้รับการยอมรับแล้วจริงๆ แม้แต่พี่ภรรยาคนรองก็จัดการได้จนอยู่หมัด คู่ควรแล้วที่เป็นถึงนายน้อย!…แต่ถึงกระนั้น ทั้งหมดก็แยกออกเป็นสองกลุ่มอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้อินหลิวเฟิงอยู่ที่เดิมเล่นดินปั้นที่น่าเบื่อลำพัง แต่เขาไม่ได้เล่นดินปั้นคนเดียวนานนัก ไม่นานกู้หยวนหมิงก็มาถึง
“ซวงเสวียนจวิน?” กู้หยวนหมิงมองอินหลิวเฟิงด้วยแววตาฉงนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงถามขึ้นมา “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่” เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขากับอินหลิวเฟิงไม่ได้มาเส้นทางเดียวกัน“ข้าก็อยากถามเจ้าเหมือนกัน” อินหลิวเฟิงมองซ้ายทีขวาที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครนอกจากกู้หยวนหมิง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถามว่า “แล้วบรรดาศิษย์สาวร่วมสำนักของเจ้าล่ะ?”“…ไม่ทราบ” กู้หยวนหมิงขมวดคิ้วอย่างอธิบายไม่ถูก “แม้ว่าเราจะเดินแยกกันสองเส้นทาง แต่คนที่ตามข้ามาทั้งสิบคน เดินอยู่ดีๆ ก็หายตัวไป แต่…”หยุดชั่วขณะ กู้หยวนหมิงกล่าวต่อว่า “ข้าเห็นศพของพวกคนของเฉิงหมิง ดูเหมือนว่าจะถูกสัตว
