แม้ว่าขุมพลังของม่านวงแหวนจะเพิ่มขึ้นหลายร้อยเท่า แต่ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักยังคงนั่งอย่างสงบ เวลานี้เขาเพียงแค่ลืมตามองเบื้องล่าง นัยน์ตาคู่หนึ่งที่ราวกับมีดวงดารานับพันดวง งดงามและมีเสน่ห์มากหันมาสบตากับเขาและน ้าเสียงอันสง่างามราวเสียงพิณของเขา ดังกังวานขึ้นอีกครั้ง“ไท่ชาง”หลังจากที่เยี่ยนอวี๋เอ่ยเรียก ‘ไท่ชาง’ ก็ดูเหมือนว่าเขาพูด ‘ไท่ชาง’ ออกมาราวกับพูดตาม ในขณะเดียวกันเขาก็แตะระหว่างคิ้วและดึง ‘เขา’ ที่ตัวเล็กๆ ออกมาหึ่งงง เมื่อซือมิ่งรูปงามตัวน้อยอยู่ในฝ่ามือของเขาอีกครั้งหลังจากเคาะศีรษะเบาๆ ภาพเดิมก็ปรากฏขึ้นในอนุสติของเขาอีกครั้ง นั่นคือหญิงสาวผู้งดงามที่อุ้มเจ้าก้อนสกปรกคนนั้นเจ้าก้อนยังสกปรกมอมแมมอยู่เช่นเคย หญิงสาวผู้งดงามคนนั้นก็ยังเห็นหน้าไม่ชัดเจน แต่นี่ไม่ใช่จุดที่ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักสนใจสิ่งที่เขาสนใจคือ เหตุใดเขาถึงได้เห็นสองคนแม่ลูกนี้ถึงสองครั้งสองคราซือมิ่งรูปงามที่กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เมื่อเขากำฝ่ามือร่างเล็กก็หายไปราวกับควัน คิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยของเขายังคงมองลงไปยังเบื้องล่าง นัยน์ตาสีม่วงฉายแววประหลาดใจจางๆ
…สิ่งที่เหมาะเจาะพอดีคือ ขณะที่ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนัก ‘เห็น’ท่านแม่คนงามกับลูกน้อยทั้งสองอีกครั้ง เจ้าตัวเล็กก็สัมผัสได้อีกและร้อง โอ้โห ออกมา“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…” หลังจากเยี่ยนเสี่ยวเป่าแน่ใจว่าสัมผัสได้ถึงท่านพ่อรูปงามของตน เขาก็บ่นพึมพำ และพยายามจ
